ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਪਲਕ ਝਪਕਣ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਭਗਤ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆਉਣ। ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੌਣਸੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਏ ਹੋ?"—ਉਸ ਦੀ ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਵੀ, ਅੱਜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਉਸਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚਣ। ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਪੂਜਾਰੀ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਉਣ। ਅੱਗ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ-ਪੱਟਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਚਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਧਾਰਾ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਆਓ, ਮਹਾਨ ਦਾਤਾਰੋ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਤੇ ਬੰਧਨ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਥ, ਜੋ ਦੋਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਉਣ। ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਉਣ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਘ ਨਾ ਜਾਣ। ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਾਲੀ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼, ਜੋ ਹੁਣ ਪਾਣੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਰੱਖਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲੀ, ਜੁਲਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਕੇ ਹਟਾ ਦਿਓ। ਫਿਰ, ਘਰ-ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾਨ ਅਗਨੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਲਾਲਸਾ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ, ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਅਗਨੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਗਨੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭੇਜਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਮਹਾਨ ਅਗਨੀ ਕੋਲ ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਅਮਰ, ਸਰਵਗਿਆਨੀ, ਤੇਜ਼ਸਵੀ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਉਤੇ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੜੀਵਾਰ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। "ਇਹ ਨਵੀਂ ਸੋਚ, ਅਗਨੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ—ਖੁਸ਼ੀਦਾਇਕ, ਉੱਤਮ, ਨਿਪੁੰਨ, ਅਟੱਲ, ਅਦਭੁਤ ਮਹਿਮਾਨ।" ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਭੇਟ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦुआ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖਿਆਤਿ ਦੇਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ, ਗਾਂ, ਤੇਜ਼ ਰਥ ਜਾਂ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੈ, ਲੋਕ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਨੂੰ ਗੋਪਵਨ ਨੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ, ਅਗਨੀ, ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਹ ਸੁਣੇ। ਲੋਕ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਹ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿੱਤੂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ, ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਤੇਜ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਾਰੁਸ਼ਣੀ ਦਾ ਘਾਟ ਕਿੱਥੇ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਘੋੜੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਮਰਦ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। "ਅਗਨੀ, ਰੱਬਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਤਨ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣ।" ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੱਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਖਜ਼ਾਨੇ ਬਖਸ਼ੇ। "ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਯੋਗ ਹੈਂ ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ।" ਇਹ ਅਗਨੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸੌਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ। ਉਸ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਚੱਕਰ ਦੀ ਗਿੜ੍ਹੀ ਵਾਂਗ, ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਸਾਂਝੀ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; "ਅੰਗਿਰਸ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉ।" ਉਸ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਲਈ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਕਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ, ਜੋ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਪਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗੇ?" ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੱਬਾਂ ਦੇ ਟੱਬਰ, ਦੁੱਧ ਵਾਰੀਆਂ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨ ਛੱਡਣ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁੱਕੀ ਗਾਂ ਦੇ ਪਤਲੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਣ।