ਸੰਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਗਵੇਦ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੁਰਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ। ਹਰ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਥੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਅਗਨੀ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਵਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੁਰੋਹਿਤ ਮੁੜ ਆ ਸਕੇ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕੇ। ਫੁਰਤੀਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਗਨੀ, ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ, ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਲੱਭਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੁਬਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰਮ ਹੋ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੁਬਾਨ ਨਾਲ ਵੱਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਚਾਨਣਦਾਰ ਵੱਛੜਾ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਸਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਘੋੜਿਆਂ-ਯੁਕਤ ਰਥ ਦੇ ਜੋਤਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਤ ਦੁਧ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੋ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਸ ਨਾਲ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਹਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਨ ਤਹਾਂ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਨਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ; ਹੋਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ ਲਿਪਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਣ ਵਾਲੀ, ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਮਲ ਵਿਚ ਮਿਠਾਸ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਵਹਾਉ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਾਂ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਨ। ਰਸ ਨਿਕਲਣ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਹਾਉ, ਇਹ ਰਸ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਵੱਛੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਨਾਲ ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਤਾਕਤ, ਸੱਤ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਰਣਾਂ ਦਿਤੀਆਂ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਲਈ ਅਉਖਧ ਹੈ। ਫੁਰਤੀਲੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਥਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਚ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਉੱਠਣ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਜੋਤਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨੇੜੇ ਰੱਖਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਕ ਲਈ ਠੰਢ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦਿਓ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਓ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉੱਡ ਗਏ ਹੋ, ਬਾਜ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਵੀ, ਅੱਜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨੇੜੇ ਰੱਖੋ। ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰੋ, ਸੱਦੇ ਤੇ ਆਓ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾਵੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੋ। ਇਹ ਘਰ ਪੂਜਕ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਓ। ਅਗਨੀ, ਤਾਪ, ਪੂਜਕ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੁਣੀ ਗਈ ਹੈ। ਸੱਤ ਤਖਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਾਹ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਤਾਰੋ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਕੰਮ, ਦੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਜੋੜ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਵਿਸ਼ਰੋ। ਲਾਲ-ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਪਾਣੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਜੋ ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰੋ, ਰੁੱਖ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ। ਕਾਲੀ, ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਦਿਓ। ਘਰ-ਘਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾਨ, ਪਿਆਰੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਲੋਕ, ਹਥੀਂ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਘਿਉ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਭੇਜਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਅਗਨੀ, ਇੰਦਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਸਾਂਝ, ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।