ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਆਸ ਲੈ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਏ। ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰੇਰਕ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਧਨ ਵੱਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਗੋਧਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਸਿੱਧਾ ਰਸਤੇ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਥਾਂ ਬਖ਼ਸ਼, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਾਨੂੰ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾ ਕਰ। ਅਗਨਿ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਘਾਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਧਨ ਦਾ ਅਸਲ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਧਨ ਦੇਹ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਿਚ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ; ਹੇ ਦੋਸਤ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ। ਸਾਡੀਆਂ ਸਤਕਾਰੀਤ ਭਜਨ ਤੇ ਯਜਨਾ, ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੌਸ਼ਨ, ਸੋਹਣੇ ਅਗਨਿ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ; ਉਹ ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮਦਦ ਲਈ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਵੰਡਣ ਲਈ; ਤੂੰ ਹੀ, ਅਮਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੋਤ੍ਰ ਬਣਿਆ। ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਜੋਗ, ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਅਗਲੇ, ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਅਗੇ, ਰਥ ਤੇ ਅਗੇ, ਰਾਜਸੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਲਈ ਅਗੇ। ਅਗਨਿ, ਧਨ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰ; ਧਨ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਘਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਦਾ ਚੰਗਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੌਸ਼ਨ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਿਮਰਿਆ ਗਿਆ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਗਨਿ ਦੀ ਉਸ ਵਾਸਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਉਹ, ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣੇ। ਹੁਣ, ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ—ਹਵਨ ਦੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੁਰੋਹਿਤ ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਤੇਜ਼, ਰੌਸ਼ਨ ਅਗਨਿ, ਹੋਤ੍ਰ ਵਜੋਂ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ। ਲੋਕ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਧੁੱਪ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕਮਾਨ ਚੁੱਕੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਉਹ ਵਿਛੜਿਆ ਬੱਚੜਾ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਚਮਕਦਾ ਫਿਰਦਾ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ; ਪਰ ਮਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਜੋੜਾਈ, ਰਥ ਦੇ ਲਗਾਮ, ਵੇਖੇ ਗਏ। ਸੱਤ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ, ਦੋ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਪੰਜ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ, ਧੁਨੀ ਉੱਤੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਸ ਨਾਲ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਨਵੇਂ ਆ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ ਹਨ; ਹੋਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਬੇਹਦ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਗਣ ਵਾਲੀ, ਘਟਣੀ-ਅਟੱਲ ਧਾਰ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਕਮਲ ਵਿਚ ਸ਼ਹਦ ਵਗਾ, ਜਦੋਂ ਧਾਰ ਛੁੱਟੀ। ਗਾਂ ਵੱਡੀ ਵਗਦੀ ਹੋਈ ਧਾਰ ਵੱਲ ਆਈਆਂ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ। ਨਿਚੋੜ ਤੇ, ਧਰਤੀ-ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਚਮਕ, ਵਗਾ ਦੇਵੋ; ਰਸ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਮਾਵਾਂ-ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ; ਆਪਣੇ ਜਣੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ। ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਨਮਨ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ। ਸੱਤ ਪੈਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਤਾਕਤ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਰਨਾਂ ਦੁੱਧੀਆਂ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਪੀੜਤਾਂ ਲਈ ਉਪਚਾਰ ਹੈ। ਤੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਥਾਂ, ਭੰਡਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਹੁਣ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ: "ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਉੱਠੋ, ਰਥ ਜੋੜੋ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ! ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ।" ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਆਓ, ਜੋ ਪਲਕ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਠੰਢ ਵਿਚ ਗਰਮੀ ਫੈਲਾਓ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋ, ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਕਿੱਥੇ ਉੱਡ ਗਏ? ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ, ਅੱਜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਬੁਲਾਵੇ ਉੱਤੇ ਆਓ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਆਓ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਰਖਿਆ ਵਾਲਾ ਬਣਾਓ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ। ਅਗਨਿ, ਗਰਮੀ, ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ। ਸੱਤ-ਪੱਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ। ਆਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ? ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਅਗਨਿ, ਇੰਦਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਰੱਖਿਆ, ਧਨ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।