ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਆਤਿਥਿਗਵਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਾਂ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਖਜਾਨੇ ਵਜੋਂ, ਛੇ ਘੋੜੇ ਉਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੀ ਘੋੜੀ ਆਪਣੇ ਕੋੜੇ ਨਾਲ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਨਾਮਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਾਤਰ ਮਨੁੱਖ ਟੱਕਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਆਵੇ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਭਜਨ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਪੁਰੰਧੀ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ। ਇੰਦਰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਜੁਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੇਟ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ, ਦਾਗਦਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦੀ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੱਚ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਗਾਉ। ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ। ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ—ਵਜਰਧਾਰੀ—ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਪਾਨੀ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਨਿਕਾਲਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂ 'ਚ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵੱਲ ਉਠੋ, ਜਾਓ; ਮਿੱਠਾ ਪਾਨੀ ਪੀ ਕੇ, ਸਾਥੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਕਦਮਾਂ 'ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਮਿਲੋ। ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਸਾ, ਗਾਉ—ਬਰਬਰ ਗਾਉ; ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗਾਉ, ਕਿਲੇ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਾਉ। ਗਾਰਗਰਾ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਏ, ਗੋਧਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜੇ, ਪਿੰਗਾ ਵੀ ਗੂੰਜੇ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਭਜਨ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਜਦ ਹੋਰ ਗਾਂ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ ਉਡਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਅਟੱਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਅਗਨੀ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਵਰੁਣ, ਜੋ ਇਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਝੇ ਨੂੰ। ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਪਿੱਛੇ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਨਾਲੇ ਵਾਂਗ। ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁਤੇ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਾਹਰ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਛੁਟਿਆ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਕਵਾਨ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਨਵੇਂ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡਾ, ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭੈਸ, ਪਸ਼ੂ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਭੇਟ ਵਾਂਗ। ਹੁਣ, ਸੋਹਣੇ ਗਲ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਮਾਤਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੋ, ਜੋ ਖੈਰ ਅਤੇ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ, ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਸਦਾਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਹਿੱਸਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ। ਪੁਰਾਤਨ ਘਰ ਦੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹ ਪ੍ਰੀਤਿ-ਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਯੋਗ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਰਥਾਂ 'ਚ ਸਵਾਰ, ਨਾ ਥਕਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ 'ਚ ਸਭ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧੀ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਵਜਰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਖੇ ਹੱਥ 'ਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਮ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਦਮੋੜ, ਤਾਕਤਵਰ। ਜੰਗਾਂ 'ਚ ਅਜਿੱਤ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ। ਇੰਦਰ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਸੌ ਧਰਤੀਆਂ ਵੀ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਮਿਲ ਕੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤਵਰ; ਉਸ ਲਈ, ਦਾਤਰ, ਇਨਾਮ ਲਿਆਉ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਾਥ ਨਾਲ। ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ; ਤੇਜ਼, ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਜੁਤੇ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਇੰਦਰ, ਦਾਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਡੂੰਘੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ 'ਚ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਦਾਤਰ, ਉਠੋ; ਸਾਡੀ ਕਦਰ ਕਰੋ, ਵਿਰ, ਦਾਤ ਲਈ ਉਠੋ; ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ, ਦਾਤ ਦੇਣ ਲਈ, ਉਠੋ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਮਾਨਵ, ਭੇਟ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾਸਤਿਕ—ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਪਹਾੜ, ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇਵੇ; ਪਹਾੜ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਹੱਥ 'ਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਫੜੀਏ, ਦੌਲਤ ਦੋ ਵਾਰੀ ਲੈ ਲਈਏ। ਦੋਸਤੋ, ਗਿਆਨ ਲੱਭੋ—ਕਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਦਾਤਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਆਓ, ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ, ਦਾਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਡੋਲ ਨੂੰ ਮਿਲੀਏ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ; ਜਦ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਸ਼ਰਾਵਤ, ਤੂੰ ਬੱਝੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਮਘਵਨ, ਕੰਨ ਫੜਕੇ, ਸ਼ੁਰਾਦੇਵੀ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬੱਝਾ ਲਿਆ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਬੱਕਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਫਰਤ ਤੋਂ ਵੀ। ਗੁੱਸਾ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਤੂੰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਕੋਈ ਵੈਰੀ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਦਾਤਰ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਤ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਪਕਾਰ, ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਕਦਰ ਵਾਲੀ ਰਹੀ।