ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਅਤੇ ਉਸਤਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਰਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਘਰ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸੰਭਾਲਕ ਮੰਨਦੇ ਸਨ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਅਸਮਭਾਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ, “ਹੇ ਦਇਆਲੂ ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇ; ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਡੀ ਬੁਰਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਰਦਾਸ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਆਵੇ। ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸੋਮਾ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਆਸਨ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ, “ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕਈਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋ, ਤਾਜਾ ਸੋਮਾ ਪਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਆਓ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜੇਤੂ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ।” ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਫੇਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਜਲਦੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਾਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੌ ਵਾਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਦਾਤ ਦੇਵੇ। ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੂਰਤੀ ਮੰਨ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਦਾ ਜਾਣੂ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰਚੀਤਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਝਰਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦਾਤ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੰਗੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ, “ਸਾਡੇ ਅਨੰਦ ਲਈ ਆਓ; ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇਵੋ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਦਾਨ ਕਰੋ; ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਦਾਨ ਕਰੋ।” ਇੰਦਰ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਇੰਦਰ, ਪੁਰੰਦਰ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।