ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਗੋਛਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਇਨਸਾਨ繁ਸਲਦੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਚਾਹਤਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਇੰਦਰ ਸੀ—ਜੋ ਦਾਤਾ, ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਸਾਧਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਆਵਾਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਆਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਉਹ ਸੋਮਾ-ਰਸ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੁੱਲ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਇੰਦਰ ਅਜਿੱਤ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਉਹ ਸੋਮਾ-ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਵੇ, ਤਾਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੋਛਾਂ ਵਾਲੀ ਬਾੜੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਮਿਲੇ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਗੋਛਾਂ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ, ਤਾਕਿ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਏ ਜਾ ਸਕਣ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਾਤ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਲੰਮੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੋਸਤ, ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਦਦੇ—ਉਹ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ। ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ। ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਬਹਾਦਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੋਮਾ-ਪ੍ਰੇਮੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਮ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫਤ ਗਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਇਨਾਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੇਵੇ। ਸਭ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇੰਦਰ ਅਜਿੱਤ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਅੱਗੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਦਾਤ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ। ਯਜਨ ਅਤੇ ਭਜਨ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਗੂੰਜਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਯਜਨ ਸਮੇਂ ਮਿਲਦੀ। ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵੇ, ਉਚਿਤ ਧਨ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਸਚੀ ਬੋਲਚਾਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਤੇ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ। ਜੇ ਕੋਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਹ ਚਮਕ ਲੈ ਲਵੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਵੀਹ ਸੌ ਊਂਟ, ਦੱਸ ਸੌ ਕਾਲੇ ਪਸ਼ੂ, ਦੱਸ ਤਿੰਨ-ਰੰਗੇ, ਅਤੇ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੋਛਾਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਦੱਸ ਕਾਲੇ, ਤੇਜ਼, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹੀਆ ਘੁਮਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਾਤਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਕਾਨੀਤਾ ਦਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਦਿੱਤਾ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰਕ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਤਿਉਹਾਰ ਅਤੇ ਮਾਣ ਲਈ ਆਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਲਈ ਕਈ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਧਨ ਲਿਜਾਇਆ, ਉਹ ਸੱਤ ਦੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਉਸ਼ਾ ਲੈ ਆਇਆ; ਇਹ ਸੋਮੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀੜੇ ਹੋਏ, ਵਾਯੂ ਲਈ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਹ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਵਧੀਆ ਕੰਮਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਹੋਈ। ਜਿਹੜਾ, ਵਾਯੂ, ਮਹਾਨ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ—ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ। ਦਾਨੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਮਿਲੇ। ਜਿਵੇਂ ਗੋਛਾਂ ਰੇਵੜ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਬਾਂਝਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੌ ਊਂਟਾਂ ਵਾਲਾ ਚੀਕਿਆ, ਫਿਰ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਸੌ। ਸੌ ਗੁਲਾਮ, ਬਲਬੂਥੂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਿਪ੍ਰਸਤਰੁਕਸ਼ ਨੇ ਦਿੱਤੇ; ਇਹ ਲੋਕ, ਵਾਯੂ, ਤੇਰਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲੈਂਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਆਦਿ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਭੀ ਮਹਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬਿਪਤਾ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨੂੰ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਰੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਛਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਨਿਵਾਸ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਦਿਤਿਆ ਹੀ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਚੰਗਾ ਰਥਵਾਨ, ਸਾਰੀ ਬੁਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਨੂੰ ਹੰਕਾਰਦਾ; ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਰਹੀਏ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਤ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ, ਆਦਿਤਿਆ, ਇਹ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਛਤਰੀ ਤਾਣੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ, ਕੋਈ ਘਾਟ, ਕੋਈ ਭਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜ਼ਿਰਹ ਪਾ ਕੇ ਲੜਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ, ਵੱਡੇ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਅਦਿਤੀ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਚੌੜੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਰੀਅਮਨ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਮਹਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਛਤਰੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇ। ਜੋ ਵੀ ਰੱਖਿਆ, ਆਸਰਾ, ਚੰਗਾਈ, ਅਣਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਅ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ-ਪਾਸਾ ਰੱਖਿਆ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੋ। ਆਦਿਤਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲੰਘਾਇਆ ਜਾਂਦਾ—ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ, ਸਦਾ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਤਨਾਂ, ਅਰਦਾਸਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਲੋਕ ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ, ਤਾਕਿ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਣੀ ਰਹੇ।