ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਯਾਜਕ ਅਤੇ ਭਗਤ ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਆਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸੁਣਦਾ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦਾ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਇੰਦਰ ਇਹ ਬੁਲਾਹਟ ਸੁਣ ਲਵੇ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲਾ ਸਹਾਇਕ ਬਣ ਜਾਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵੰਤ ਟਾਹਣੀ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਥਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦਾ। ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੱਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਮ ਰਸ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਏ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਮੂੜ੍ਹ ਜਾਂ ਵਿਵਾਦੀ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਣ। ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਪਾ ਸਕਣ। ਇੰਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਏ, ਅਤੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨੂੰ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀਵੇ ਜਿਵੇਂ ਪੀਲਿਆ ਰੰਗ ਦਾ ਜਾਨਵਰ ਝੀਲ ਤੋਂ ਪੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਾਰਜ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਸੰਗਤਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਦਰੂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਣਮਿੱਟ ਮਰਦਾਨਗੀ ਉਥੇ ਵਿਖਾਈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਅਤੇ ਯਦੁ ਲਈ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਤੁਰਵਣਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇਜ਼, ਦਾਨੀ, ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਲ ਕਾਰਗਰ, ਇੰਦਰ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੂਗਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਗਾਵਾਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ। ਭਗਤ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਠਾਣੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਝ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਦੀ ਵੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਗੂੰਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਰਹੇ। ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸੰਸਾ-ਯੋਗ ਕੰਮ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ, ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਭੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਪ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਈ ਭੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਯਾਜਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਅਮਰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਹਿਣਹਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਹਾਨੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਯੋਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਏ। ਭਗਤ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਕੌਣ ਉਹ ਸਾਥੀ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਦੋਸਤੀ ਨਿਭਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੌਣ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ-ਰਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕੁੱਤਾ-ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਤੇ ਬਾਂਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੋ ਗੋੜੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਵੈਰ-ਦੁਸ਼ਮਣੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਨੀ ਦੂਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਇੱਛਤ ਧਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਂਛਿਤ ਧਨ ਦੇਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਉਪਕਾਰਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਾਂਛਿਤ ਧਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਭਗਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਅਗਵਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦਾਤਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਾਂ।" ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਹੀ ਅਸਲ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਗੁਣ ਕਵੀ ਪੂਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਮਾਣਵ ਨੂੰ ਮਰੁਤ, ਅਰਯਮਨ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਝੂਠ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਗਾਇ-ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਵਾਂਛਿਤ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਨ, ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਦਾ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਸਹਾਰੇ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਤ ਘੋੜੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮ-ਰਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਸ ਸੋਮ-ਰਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕੁਸ਼ਲ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇਤ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਣ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਖਾਸ ਤੌਰ ਉਤਸਵ ਲਈ। ਭਗਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਾਤ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਚਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕ ਉਸ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ, ਸਦਾ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਪਧਾ ਵਿੱਚ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸੋਮ-ਰਸ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।