ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਪੂਸ਼ਣ, ਧਨ, ਲੱਖਮੀ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਵੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਚੌੜਾ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਚਾਰ, ਬਿਨਾਂ ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ, ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣ। ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ ਤੇ ਵਰੁਣ ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹੋਣ। ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ ਹੈ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸਫਲਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀਰ ਜਾਂ ਜੋ ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯਜਮਾਨ, ਸੋਮਾ ਪੀੜਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਮ, ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ; ਜੋ ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਤਦਾ ਹੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਵਿਰਤਾ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਣਵਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਗਾਇਨ ਰਾਹੀਂ ਉਚਾਰੇ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇ। ਇੰਦਰ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰਬਿੰਦ, ਅਨਰਸ਼ਨੀ, ਪਿਪ੍ਰੁ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਚੰਡ ਵੀਰ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਰਬੁਦਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਲਦ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਵਾਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਿਲ੍ਹਾ ਤੋੜ ਦੇਵੇ। ਜੇਕਰ ਇੰਦਰ ਸੋਮਾ ਜਾਂ ਭਜਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਯਾਜਕ ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਾਗ ਦੇਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਾਲਣਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਮਿਲਣ, ਤੇ ਦਾਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਸਭ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ। ਬ੍ਰਿਹਦੁਕਥਾ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਤੋਂ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋ ਵੱਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਪੀੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਗਾਈ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਅੰਤ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਜਾਂ ਬੋਲ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਉਸ ਵਾਂਗ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਯਾਜਕਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਦੇ ਅਣਦੇਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਸੋਮਾ ਪੀੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ; ਸੋਮਾ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਚਾਰਨਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਓ, ਉਹੀ ਰੀਤਿ-ਰਿਵਾਜ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰੋ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਵੇ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਪਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਪੀਵੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਜੋਰ ਨਾਲ ਪੀੜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੀਵੇ। ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਪੰਜ ਜਨਾਂ ਕੋਲ ਆਉਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣ ਰਿਹਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਭਜਨ ਇੰਦਰ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਇਕਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਯਾਜਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੋਮਾ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਸੂਰਮੇ, ਪੀਲੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾਓ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਰਿਹਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਦੁੱਧ ਰੱਖਿਆ, ਉਹੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਅਰਬੁਦਾ ਨੂੰ ਬਰਫ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ, ਅਟੱਲ, ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਇੰਦਰ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਓ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਮਦ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਾਵਧਾਨ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਸ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਏ ਗਏ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਯਾਜਕ, ਸੋਮਾ ਪੀੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਵੇਦੀ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਸੋਮਾ ਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਭਗਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਇਕ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾਤਾਰ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਕਦੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਬਲਦ ਦੀ ਧੂੰਕਾਰ ਵਾਂਗ ਆਵੇਂਗਾ?