ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੂਹ ਵਾਲੇ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਵਰਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਕਥਾ, ਅਧ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਬਭਰੂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਅਸਥਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਜਲਦੀ ਆਉਣ। ਅਧ੍ਰਿਗੁ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਅੱਜ ਵੀ, ਭਗਤ ਜਪਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸਭ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਦਦਾਂ ਦੀ ਯਾਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਵੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਭਗਤ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਦਦਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਸਮੇਂ, ਜਾਂ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਤ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਜਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਣ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ। ਅਸ਼ਵਿਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਰਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ। ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਰਾਹਾਂ, ਮਧੁਰ ਪਾਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦਾਤ, ਵਿਰਤਾ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੁਆਰਾ ਹਰਾਏ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਫਿਰ, ਭਗਤ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਯਗ੍ਯ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਠਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਕਦੇ ਫੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਮਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਥਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਨਾਮ ਲਈ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਗਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਾਧਾ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ ਚਮਕਦੀ, ਅਮਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸੈਣਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕੇ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਦਇਆ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੀ ਸਤੁਤੀ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪੁਰਾਤਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਦੂਤ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਯਗ੍ਯ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਚੰਭੇਜ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਆਲੂ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਅਮਰ ਅਤੇ ਰਿਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਯਗ੍ਯ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਅਗਨੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਗ੍ਯ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅੰਗਿਰਸ-ਸਮਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ। ਅਗਨੀ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਮਰਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਵਿਰਤਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਗਨੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਖਤਰੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਵੀਨ ਭਜਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਨੀ ਆਪਣੇ ਤਾਪ ਨਾਲ ਦੂਤਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮੌਤ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਭਗਤ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ਼ਨਾ ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਨੁ ਲਈ ਜਾਤਵੇਦਸ ਚੁਣਿਆ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯੋਗ੍ਯ ਅਤੇ ਸੁਣਨਯੋਗ ਬਣਿਆ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਅਮਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਏ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਪਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟਾਂ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ, ਅਮਰ, ਪੁਰਾਤਨ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅਤਿਥੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਤਵੇਦਸ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਯਗ੍ਯਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਗਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਗਨੀ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਉਹ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਵੈਯਸ਼ਵ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਅਗਨੀ ਦੀ ਉੱਚੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਵਾਨ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਪੁਰਾਤਨ ਅਤਿਥੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪਦਰ ਤੇ, ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੂਸ਼ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਈ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰਦਾਨ, ਬਹੁਤ ਧਨ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂਤਾ, ਵਿਰਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇ। ਅਗਨੀ, ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਵਸੁ, ਭਗਤ ਲਈ ਦਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਧਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਦੇ। ਤੂੰ ਇਸ ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਲੈ ਆ, ਜੋ ਧਰਮਿਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੁੱਧ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਭਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸੁਖਮਈ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।