ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਰਣਧਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਮਰਣਧਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਬਖ਼ਸ਼ੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜੀ ਸਕੀਏ।" ਫਿਰ, ਭਗਤਿ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯज्ञ ਦਾ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਅਗਲੇ ਪਲ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਜੁਗਤਿ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੰਜੀਵਨੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਰੀਤ ਲਈ ਪੂਜਾ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੈ। ਅਸੀਂ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਯज्ञ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ—ਅਮਰ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਹਵਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਉੱਚੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਸੁਰਿਆ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਜਲਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ। ਜੋ ਮਰਣਧਰ ਮਨੁੱਖ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਚੰਗੀ ਭਾਵਨਾ, ਹਵਨ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ—ਉਹ ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਹਾਨੀ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਮਰਣਧਰ, ਉਸ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੀਏ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਅਡੋਲ ਨਾਇਕ ਬਣ। ਅਗਨੀ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਰਥ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ—ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਧਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਰਣਧਰ, ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ-ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੇਤੂ ਬਣੇ। ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ, ਉੱਚਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਨਾਸਕ, ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ繁ਸਦਾ ਹੈ—ਘੋੜਿਆਂ, ਗਿਆਨੀ, ਨਾਇਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅਗਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਇੱਛਾ-ਯੋਗ, ਸਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜੋ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਤੈਨੂੰ, ਮਹਾ-ਦਾਤਾ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ, ਧਨ-ਖਜਾਨਾ, ਮਰਣਧਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਥਾਨ ਦੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ। ਜੋ, ਹਵਨ ਜਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ, ਤੇਜ਼, ਨਿਪੁੰਨ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਜੇਤੂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਜੋ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਣਧਰ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ, ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਲਿਆਉਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ, ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਭਾਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਾਲੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ। ਅਗਨੀ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ—ਦੇਵਤਾ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਲਤਰ ਤੇ ਹਵਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਧਨ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪੀ। ਅਗਨੀ, ਸੱਦੇ ਜਾਵੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ; ਦਾਨ, ਯज्ञ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ। ਸਾਡਾ ਮਨ, ਅਗਨੀ, ਵਿਘਨ-ਨਾਸਕ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਜਿੱਤੇ, ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ, ਮਨੁ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੂਤ, ਤੇਜ਼, ਹਵਨ-ਵਾਹਕ, ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਤੇਜ਼-ਜੜ੍ਹ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨੀ, ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ, ਸੁੰਦਰ ਬੋਲ, ਮਰਦਾਨਗੀ, ਘੀ ਦੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਗਨੀ, ਘੀ ਦੇ ਹਵਨ ਨਾਲ, ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ, ਜਿਵੇਂ ਅਲਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਆਤਮਾ। ਮਨੁ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਹਵਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਲੋਭਨਯ ਧਨ ਵੰਡਦਾ, ਅਮਰ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸੱਚੀ ਰੀਤ ਦਾ ਦੇਵਤਾ। ਅਗਨੀ, ਮੈਂ ਮਰਣਧਰ, ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਂ, ਤੂੰ ਅਮਰ, ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਮੈਂ, ਅਗਨੀ, ਤੇਰੇ ਕ੍ਰੋਧ, ਬੁਰਾਈ, ਪਾਪ, ਅਪਵਾਦ ਤੋਂ ਬਚਾਂ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ, ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ਜ ਵੀ ਬਹੁਤ ਗਲਤ ਨਾ ਹੋਣ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰੋਂ ਪੋਸ਼ਿਤ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਡਾ ਹਵਨ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਨੇੜੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਾਵਾਂ, ਮਰਣਧਰ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ। ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ, ਦਾਨ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਦਾਤਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਗਨੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ, ਨਾਇਕ ਸ਼ਕਤੀ, ਇਨਾਮ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਤੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਜਵਾਲਾ, ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਰੀਤ ਅੱਗ, ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰੱਖੀ; ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਭੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ। ਅਸੀਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮਦਦ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਸਦਸਯੂ ਕੋਲ। ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਹੋਰ ਅੱਗਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਦਿਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਰਣਧਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ, ਸਭ ਦੇ ਭਲਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਜੇਤੂ, ਜਿਸ ਮਰਣਧਰ ਨੂੰ ਚਾਹੋ, ਰੱਖਦੇ ਹੋ; ਅਸੀਂ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੱਚ ਦੇ ਰਥਵਾਨ ਬਣੀਏ।