ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਆਸ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਸਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ’ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਅਤੇ ਸਭ ਪੱਖੋਂ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਯਜਮਾਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਜਲ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵਲ ਆਉਣ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਇਹ ਯਜਨਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਧਨ ਸੰਭਾਲਣ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਯਸ਼-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ, ਯਜਮਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟੀਮ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਉਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰ ਜਲਦੀ ਆਉਣ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਣ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਧਾਗਾ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਵਾਪਸ ਜੋੜਨ। ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੇ ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਣ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਜਮਾਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਰਸ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਉਣ। ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਆਪਣੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਮਾਵਾਂ ਪੂਤ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੋਮਾ ਪੀੜਨ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ। ਯਜਮਾਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਜਨ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ। ਜੋ ਉਪਾਸਕ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਿੱਤ ਆਸਥਾਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਭਜਨ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਆਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਉੱਥੇ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਦੀ ਵੀਚਾਰਸ਼ੀਲਤਾ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਇੰਦ੍ਰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਪਾਨੀ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰ ਵੈਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਕਦੋਂ ਉਪਾਸਕ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋਣਗੇ? ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਗੋਧਨ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇਵੇਂਗਾ?" ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਅਮਰ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਸਦਾ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪਿਆਰੇ ਯਜਨ-ਕੁਸ਼ਾ 'ਤੇ ਆ ਬੈਠਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵਗਾਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ। ਇੰਦ੍ਰ, ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਸੋਚ ਭੇਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਜੋਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਲਈ ਧਨ ਲਿਆਉਣ। ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਸਮਪੰਨਤਾ ਵਧਾਉਣ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਅਸਮਾਨੀ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਰਥ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੌ-ਤਾਕਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਆਵਾਜ਼—ਸਭ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਪੱਥਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸੋਮਾ, ਯਜਨਾ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਸਭ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਯਜਮਾਨ ਸਦਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜਿਹੜੇ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਬੜੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਯਜਮਾਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਉਪਾਸਕ ਗੋਧਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਗੋਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦਾ।" ਇੰਦ੍ਰ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਾਲੀ ਦੂਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਪੀੜਨ 'ਤੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਗੋਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਦਿਲੇਰੀ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਰਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਸਾ 'ਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਯਜਨਾ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਇਆ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਧਾਰ ਬਣਾਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਯਜਮਾਨ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਦ enclosure ਤੋੜਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਲਈ ਲੁਕੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਤੇ enclosure ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਧੱਕਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ, ਪੱਕੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਉਤਸ਼ਾਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਵਧਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਤੇ ਦਾਨ ਵੱਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਫੇਨ ਨਾਲ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਵੈਰਤਾ ਜਿੱਤ ਲਈ। ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਯਜਮਾਨ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।