ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਯਗ੍ਯ ਰਚਿਆ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਇੰਦਰ! ਸਾਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਦੇਵੋ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਵਕਾਲ ਦੇ ਹੋਤ੍ਰ ਨੇ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।” ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਰਸ ਦੇ ਦਬਾਏ ਹੋਏ ਰਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਧਨੀ ਹੈ। ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਆਸਨ ਤੇ, ਪ੍ਰਤਾਪੀ, ਨਿਪੁੰਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਲਈ; “ਹੇ ਦੋਸਤ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਯਾਲੂ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਬਣੋ।” ਇੰਦਰ, ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੋਮਾ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਇੰਦਰ, ਯਜਮਾਨ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦਾਤ ਦਿਓ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤਵਾਡੀ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੋ।” ਜੋ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਉਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। “ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਸੁਣੋ, ਪੂਜਕ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ; ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਧਾ।” ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਯਾ, ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਢਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਦਬਾਉਣ ਸਮੇਂ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰੋ, ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੂਜਕ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ। ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਓ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਹਨ; ਯਗ੍ਯ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਓ—ਇਹ ਤਵਾਡੀ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੌਲਤ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣੋ ਜੋ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਮਰ ਨਾਮ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਵੋ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ। ਇਥੇ ਆਓ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਓ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣੋ; ਪੁਰਾਣਾ ਧਾਗਾ ਵਣੋ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸਲੇਅਰ, ਚਾਹੇ ਦੂਰ, ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਰਸ ਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਣ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਣ; ਪੂਜਕ ਜਥੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਤੇ। ਜੋ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹਨ, ਮਦਦ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਗਦੀਆਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀਆਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਬਾਏ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ; ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਗੀਤਾਂ ਬਣਾਈਆਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਅਸਚਰਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਮਨ, ਵਿੱਖਿਆਨ ਨਾਲ, ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਦੇਵੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰਾ ਵੈਰ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। “ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਦੋਂ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ? ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਂਗਾ?” ਤੇਰੇ ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ; ਅਮਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸੱਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਯਗ੍ਯ ਘਾਸ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਆਸਨ ਲਵੇ। ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵਗਾ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਹਾਇਕ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਧਾਰੀ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਸਚਾਈ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸੋਚ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ। ਇਥੇ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਣ। ਤੇਰੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਤੈਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਲਿਆਉਣ, ਤੇ ਮਰੁਤ ਜਥੇ abundance ਲਿਆਉਣ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਰਤਬ ਉਸ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ; ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ, ਉਹ ਜਾਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ, ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਰਸਮ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਯਗ੍ਯ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿੱਖਿਆਨ ਵਾਲਾ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਥ ਮਹਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਹਾਂ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਮਹਾਂ ਹੈ, ਸੌ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, invocation ਮਹਾਂ ਹੈ। ਪੱਥਰ ਮਹਾਂ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਮਹਾਂ ਹੈ, ਇਹ ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਮਹਾਂ ਹੈ; ਯਗ੍ਯ, ਜੋ ਤੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈਂ, invocation ਮਹਾਂ ਹੈ। ਮਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ; ਤੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, invocation ਮਹਾਂ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵਾਂ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ, ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਵਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਵਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ; ਜੇ ਮੈਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵਾਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਦਾਤੂ ਗਾਂ, ਪੂਜਕ ਲਈ ਦਬਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਦੁਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ। ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ; ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਰਤ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਲ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋ ਕੇ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ। ਯਗ੍ਯ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਤੈਨੂੰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ; ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ, ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ, ਯਗ੍ਯ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵਗਦੀ ਰਹੀ।