ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ 8.6 ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਨਵਾਂ ਦੀ ਉਚੀ ਸੋਚ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਦੀ ਲਉ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਚਾਰ, ਭਾਵੇਂ ਲੁਕਵੇਂ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕਾਨਵਾਂ, ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਧਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਗਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਤਨ ਗਿਆਨ ਲਈ ਭਜਨ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਬੁਝ ਉਚਕ ਲਈ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ। ਪੁਰਾਤਨ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਵਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਾਨਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ—ਮੈਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਧੀਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਆਕਾਸ਼, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਾ ਮਧਯ-ਅੰਤਰ, ਤੇਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਨਾ ਧਰਤੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਉਹ ਤੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਉਹ ਨਿਯਤ ਰਿਸ਼ੀ—ਭ੍ਰਿਗੂ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮਹਾਨ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣ। ਇੰਦਰ, ਇਹ ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਾਂਆਂ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁੱਧ ਘੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਪਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ, ਇੰਦਰ, ਆਸਾਨ ਜਨਮਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਕੁਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਾਨਵਾਂ ਨੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਈ ਹੈ; ਤੂੰ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲਿਆ ਯਜਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਪਾਲਣਾ ਦੇ—ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਸ਼ੂ-ਪ੍ਰਚੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ—ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ, ਵਿਰਤਾ ਵੀ। ਅਤੇ ਉਹ ਘੋੜਾ-ਸਮਾਨਤਾ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਨਾਹੁਸ਼ਾ ਦੀ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕੀ। ਤੂੰ ਘੇਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਦੂਰ-ਦਰਸ਼ੀ ਅੱਖ ਵਾਂਗ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ। ਜਦ ਵੀ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬੇਅੰਤ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ, ਚੌੜੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੋਕ ਨਿਵੇਦਨ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਉੱਥੋਂ, ਚੋਟੀ ਤੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਬਾਹਰਲਾ ਦਿਨ 'ਚ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਾਨਵਾਂ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਬੁਝ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਸਭ ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਂਗੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ। ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸਤਕਾਰੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਇੰਦਰ; ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖ; ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਬੁਝ ਵਧਾ। ਅਸੀਂ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧੇ ਹਾਂ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਭਜਨ ਬਣਾਏ ਹਨ। ਕਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਤਸ਼ਾ ਭੇਜੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਰਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਵਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਹਨ; ਉਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਅਤੇ ਅਜਰ ਹੈ। ਦੂਰੋਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਪਿਆਰੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਉਣ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀ। ਤੂੰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਵਿਧੀ ਦੇ ਘਾਸ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਇਨਾਮ ਲਈ। ਦੋਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਆ ਆਪਣੀ ਧੁਰੀ ਨੂੰ; ਵਗਦੇ ਸੋਮਾ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਸ਼ਰਯਣਾਵਤ 'ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ; ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਵੱਡਾ ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੋਮਾ-ਪਾਨੀ। ਰਿਸ਼ੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਧਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਸੋਮਾ, ਬੁਣੇ ਪਿੱਠਾਂ ਨਾਲ, ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸੌ ਘੋੜੇ ਲਿਆਉਣ। ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ ਸੋਚ, ਮਿੱਠੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਵਧਾਈ ਹੈ। ਮਾਨਵ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ; ਉਹ ਮਦਦ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਣ। ਤੇਰੀਆਂ ਦੋ ਘੋੜੀਆਂ, ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀ ਅਤੇ ਕਈ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ, ਤਿਰਿੰਦਿਰਾ, ਯਾਦੂਆਂ ਨੂੰ ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਕਈ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸੋਚ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ।