ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਜੁੜਵਾਂ ਦੇਵਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੌਕਸ ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਧਨਵਾਨ ਬਲਦ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੀਤ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਭੀ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿਓ। ਭਗਤ ਆਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਉਪਹਾਰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਸ਼ਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਸ਼ਵਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਦਿਯਾ ਨੇ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਸੌ ਊਠ ਅਤੇ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਆਂ ਦਿਤੀਆਂ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਾਨੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੱਸ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਵੀ ਘਟਾਇਆ ਨਹੀਂ। ਕੈਦਿਯਾ ਦੇ ਰਾਜ ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਨਾ ਚਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੈਦਿਯਾ ਦੇ ਲੋਕ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਰਦ ਹੈ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਂਤਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਰਾਹੀਂ, ਵਰਖਾ ਵਾਲੇ ਪਰਜਨਯਾ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੱਧਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਛੜੇ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ। ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅੱਗਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਚਾਈ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਕਣਵਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੰਨਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਪ ਅੱਗੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਝੁਕਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੋਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮੜੀ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸੌ ਗੰਢਾਂ ਵਾਲੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਭਗਤ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸਿਰਮੌਰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਲੁਕਵੇਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਰਾਹੀਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਕਣਵਾਂ ਸਚਾਈ ਦੀ ਧਾਰ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਕੋਲੋਂ ਧਨ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੀ ਸਮਝ ਲਈ ਭੀ ਭਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਭਗਤ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਪੁਰਾਤਨ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਣਵਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿਆਂ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਪ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਉਸਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਾਂ ਅਸਮਾਨ, ਨਾਂ ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਨਾਂ ਧਰਤੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਵਿਧਵਾਨ ਭ੍ਰਿਗੂ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਾਂਆਂ ਤੈਨੂੰ ਘਿਉ ਜਲਦੀ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਆਸਾਨ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਕੁਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਣਵਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਧਾਈ; ਸੋਮਾ ਰਸ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਤੇਰੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੈ; ਯਜਨਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ; ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਭੀ ਦੇ। ਨਹੁਸ਼ਾ ਦੀ ਘੋੜੇ ਵਰਗੀ ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਲਾਂ ਵਿਚ ਸਬ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕੀ। ਤੂੰ ਬੰਧਨ ਬਣਾਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੂਰ-ਦਰਸ਼ੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ। ਜਦ ਵੀ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੈਵੇਂ ਹੋ ਕੇ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਦਦੇ ਹਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਥੋਂ, ਚੋਟੀ ਤੋਂ, ਉਹ ਵਿਧਵਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਣਵਾਂ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇਰੀ ਪੁರುਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਭੀ। ਇੰਦਰ, ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਵਧਾ। ਅਸੀਂ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧੇ ਹਾਂ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਭਜਨ ਬਣਾਏ ਹਨ। ਕਣਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਭੇਜੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਰਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੋਜਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਵਧ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਹਨ; ਉਸਦਾ ਕੋਪ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਅਜਰ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਪਿਆਰੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਰੋਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੋਮਾ ਪੀ।