ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕ ਭਗਤ ਨੇ ਪੂਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਉਪਮਾ ਮੰਗੀ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਚਮਕਦੇ ਪੂਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਚਮਕਦੇ ਪੂਣ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਚਰਾਗਾਹ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਅਮਰ ਹਨ। ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਪੂਣ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਲਈ ਦਯਾਲੂ ਹੋ।” ਫਿਰ ਭਗਤ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇ, ਸੌ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਬਣਾ। ਟੁਰਵਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੀ ਦਾਤਾਂ ਵਿਚ ਰਜ਼ਾ ਮਿਲੇ।” ਕੰਵਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਕੱਢ ਲਏ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਤ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਰੁੱਖ ਵੀ ਮੇਰੀ ਲਹਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਉਹ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਘੋੜੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੰਡ ਗਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਰੋਂ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਨਮੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਅਪਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਥ ਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋ।” “ਤੁਸੀਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਨ ਰੂਪ ਸਨੇਹੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਤ ਬਾਤ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।” “ਤੁਸੀਂ ਬੜੀ ਮਿਹਰ ਵਾਲੇ, ਦਯਾਲੂ ਹੋ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਕੰਵਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ।” “ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮਾਣ ਤੇ ਸੋਹਣਪਣ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਧੂ ਦੇ ਘਰ ਆਓ।” “ਜੋ ਚੰਗੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸੂਝ ਤੇ ਰਾਹ ਦਿਖਾਓ; ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾਓ।” “ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਬਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਤੇ ਜਲਦੀ ਆਓ; ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਆਓ।” “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਦੂਰਲੇ ਚਮਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰੇ।” “ਸਾਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਦਿਨ ਲਿਆਂਦੇ ਵਾਲਿਓ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਧਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਵੋ; ਸਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹੋ।” “ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨ, ਤਾਕਤਵਰ ਮਨੁੱਖ, ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਤੇ ਬਹੁਤ ਘੋੜੇ ਦਿਓ।” “ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਵੱਧਦੇ ਹੋ, ਸੋਹਣਪਣ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਦਭੁਤ ਹੋ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ, ਸੋਮੇ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਪੀਓ।” “ਸਾਨੂੰ, ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਦਾਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਾਲੇ ਦੋਵਾਂ।” “ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣੋ; ਇਥੇ ਆਓ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਓ।” “ਇਸ ਮਿੱਠੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਨ ਕਰੋ, ਰਥ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਿੱਠੇ ਤੋਹਫੇ ਦਾ।” “ਸਾਨੂੰ ਸੌ ਗੁਣਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਵੱਡਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦਿਓ।” “ਹਾਂ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਭਾਈਓ, ਵਿਦਵਾਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਓ।” “ਲੋਕ, ਕੁਸ਼ਾ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਹਥੀਂ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਜ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ।” “ਅੱਜ, ਹੇ ਅਦਭੁਤ ਦੋਵਾਂ, ਸਾਡੀ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਨੇੜਲੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ।” “ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਉਸ ਮਿੱਠੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚੋਂ ਪੀਓ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ।” “ਉਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਪੂਰਾ ਪੋਸ਼ਣ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿਓ।” “ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤੇ ਵਗਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿਓ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਾਓ।” “ਕਦੋਂ ਤੂਗਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ?” “ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਕੰਵਾਂ, ਦਾਨੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਨਵਾਜਿਆ ਹੈ।” “ਉਹ ਨਵੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਸਹਾਰੇ ਲੈ ਕੇ ਆਓ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਰਜ਼ਾ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।” “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕੰਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਅਤ੍ਰੀ ਦੀ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਅਤੇ ਸ਼ਿੰਜਰਾ ਦੀ ਵੀ।” “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਧਨ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਸੋਮੇ ਲਈ ਅਗਸ੍ਤਯ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਨਾਮਾਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਸੋਭਰੀ ਦੀ।” “ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।” “ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੋਤੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ।” “ਇਸ ਦੀ ਲੱਕੜ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਜੁਆ ਸੋਹਣੀ, ਧੁਰਾ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਹੀਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਨ।” “ਇਸ ਰਥ ਨਾਲ, ਹੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾਰ, ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ; ਮੇਰੀ ਇਹ ਚੰਗੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਬੂਲ ਕਰੋ।” “ਤੁਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਬਹੁਤ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਅਮਰ ਦੋਵਾਂ।” “ਸਾਡੀ ਵਧਾਈ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।” “ਇਥੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੰਖੀ, ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ, ਇਸ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੰਗਤ ਵਿਚ।” “ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਪਹੀਆ ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ।” “ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਣ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਧਨ, ਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਲਈ ਭਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸੰਗਤ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ।