ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ ਕਿ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਨਾ ਆਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਤਿੱਖੇ, ਪਰਮ ਮਿੱਤਰਤਾ ਭਰੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਦੀ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਦੁ ਲਈ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਾਤਾਰੀ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮਾਧੁਰ ਭਰੀਆਂ ਗਾਂ, ਮੱਖਣ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆ, ਇੱਥੇ ਆ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਪਸ਼ੂ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਬਣ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿੱਤ ਨਵਾ ਬਣ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਸਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤਾਜ਼ਾ ਪਾਨੀ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਆ, ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਅਧਵਰਯੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੋਮਾ ਨਿਕਾਲੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸ਼ਕ ਇੰਦਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪੂਜਾਰੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਹੈ—ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਆ, ਪੀ, ਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਰਸ ਲੈ। ਅਧਵਰਯੂ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਕਾਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਧੁਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦਾਨੀ ਰਸ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਯਜਨੀਏ ਟੋਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਸਾਜ਼ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਜਨਾ-ਸਥਲ ਵੱਲ ਲੈ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਗਤ ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਤੇ ਧਨ ਲਈ ਰਾਹ ਮੁਕਾ ਦੇ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਤਿੱਖਾ ਕਰ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਕੂ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਤੇਰਾ ਦਿਤਾ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਪੁਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ, ਦਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਅਮਰ ਹਨ, ਸ਼ਾਇਦ ਚਰਾਗਾਹ ਵੱਲ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪੁਸ਼ਨ ਸਾਡਾ ਰਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਦਦਗਾਰ ਬਣ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਮਿਲੇ, ਸੌ ਘੋੜੇ ਮਿਲਣ, ਤੇ ਚੁਸਤ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ। ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਮਿਲੇ। ਕਣਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੋਚ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੁੱਖ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕੇ; ਉਹ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਰੋਂ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਤਰਲਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਸ਼ਵਿਨ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਜੋੜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਭਜਨ ਇੱਕ ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਕਣਵਾਂ, ਜੋ ਆਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਸ਼ਵਿਨ, ਭਗਤ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦਾਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਦਿਓ; ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਘਿਉ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਾਓ। ਆਸ਼ਵਿਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਾਜਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਤੇ ਜਲਦੀ ਆਓ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦਾਰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਗਏ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਧਨ, ਪਸ਼ੂ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿਓ, ਹੇ ਦਿਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹੋ। ਆਸ਼ਵਿਨ, ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਕ, ਸੋਹਣੇ ਰਥ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰਤਾ ਲਿਆਉ। ਤੁਸੀਂ, ਸੋਹਣੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ, ਅਦਭੁਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਮਧੁਰ ਸੋਮਾ ਪੀਓ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਦਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਅਪਕ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ। ਜਨਤਾ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਤੇ ਆਓ, ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚੋ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲ ਨਾ ਜਾਓ। ਇਸ ਮਿੱਠੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ, ਹੇ ਆਸ਼ਵਿਨ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਨ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਰਥ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਇਸ ਮਧੁਰ ਭੇਟ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਓ। ਸਾਨੂੰ ਸੌ ਗੁਣਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦਿਓ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਲੋਕ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਆਓ, ਹੇ ਆਸ਼ਵਿਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਜਨ ਨਾਲ। ਲੋਕ, ਕੂਸ਼ਾ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ, ਹੇ ਅਦਭੁਤ ਜੋੜੇ, ਸਾਡੀ ਇਹ ਸਤੁਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਨੇੜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚੇ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਹੇ ਆਸ਼ਵਿਨ। ਆਸ਼ਵਿਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖੀ ਮਧੁਰ ਭਰੀ ਪਾਤ੍ਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪੀਓ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਥ ਦੇ ਸਵਾਰ। ਉਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਪਸ਼ੂ, ਸੰਤਾਨ, ਤੇ ਗਾਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਤੇ ਵਗਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਾਓ। ਕਦੋਂ ਤਗਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਹੜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਕਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਟੁੱਟੇਗਾ? ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਕਣਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਦੀਵੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨਵੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ ਆਓ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਣਵ, ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਅਤ੍ਰਿ, ਅਤੇ ਸ਼ਿੰਜਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਆਸ਼ਵਿਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਇਸ਼ਵਰੀ ਦਾਤ, ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਤੁਤੀ, ਯਾਚਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਨ, ਬੁੱਧੀ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।