ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਕਸਥਾਮਾ, ਕੌਰਯਾਣਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪਾਕਸਥਾਮਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੌੜੀਆਂ ਪੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦਸ ਜਣੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਜੂਆ ਲਾ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਾਕਸਥਾਮਾ ਨੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਆਤਮਾ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਦਿੱਤਾ। ਚੌਥਾ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਪਾਕਸਥਾਮਾ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਦਾਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਚਾਰੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ, ਹਰ ਜਨਤਾ ਵਿੱਚ ਮਦਦਗਾਰ ਤੇ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਲਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੂਮਾ, ਰੁਸ਼ਮਾ, ਸ਼ਿਆਵਕਾ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਣਵਾਂ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਆਸੇ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਕਣਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਸੋਮਾ ਪਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਰਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਨੇ ਤਾਕਤ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਯੋਧੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਏ, ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਹਨ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦਾਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਡਾ ਮਨ ਥੱਕੇ, ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤੱਬ ਵੇਖੀਏ, ਜੋ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਾਦੂ ਲਈ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪੱਖ ਫੁਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਮਾਧੁਰਯ ਭਰੇ ਦੂਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਮਿਸ਼੍ਰਤ ਧਨ ਨਾਲ, ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਆ, ਵਹ, ਤੇ ਪੀ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਹਨ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਹੈ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲੀ ਪਿਆਸੇ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਤਾਜ਼ਾ ਰਸ ਵੱਲ ਆ, ਸੋਮਾ ਪੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ; ਦਾਨੀ, ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਅਧਵਰਯੂ, ਸੋਮਾ ਵਹਾ, ਇੰਦਰ ਪਿਆਸਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਥੇ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਯੋਗ ਰਸ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਸ ਨੂੰ ਆ, ਵਹ ਤੇ ਪੀ। ਅਧਵਰਯੂ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀੜੋ, ਜੋ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਪੀੜਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਦਾਨੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਨੈਵੇਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੱਤ ਟੋਲੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪੀੜਣ-ਸਥਲ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣ। ਅਸੀਂ ਪੁਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾ, ਧਨ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਤਰਾ ਪੱਟੀ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਚਮਕਦਾਰ ਧਨ ਜਾਣੀਏ, ਜੋ ਤੂੰ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਪੁਸ਼ਣ, ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਸਿਫ਼ਤ ਲਈ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ! ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤ ਤੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਗਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸ਼ਾਇਦ ਚਰਾਗਾਹ ਵੱਲ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਅਮਰ; ਸਾਡੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਬਣ, ਪੁਸ਼ਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇ, ਸੌ ਘੋੜੇ, ਤੇਜ਼ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ; ਤੁਰਵਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪਾਈਏ। ਕਣਵਾ ਦੀ ਸੋਚ, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਪਿਆਰੀ ਸਿਫ਼ਤਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹੰਕਾ ਦਿੱਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮੇਰੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕੇ; ਉਹ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵੰਡ ਗਏ। ਦੂਰੋਂ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਤਰਲਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਥ 'ਤੇ, ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਭਜਨ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਤ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਮਿੱਠੜੇ ਸਹਾਇਕ, ਬਹੁਤ ਦਾਤਾ, ਕਣਵਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਪੂਜਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਆਓ। ਚੰਗੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਮਾਰਗ ਦਿਓ; ਘੀ ਵਾਲੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਗਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਬਾਜਾਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਤੇ ਜਲਦੀ ਆਓ; ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਓ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਦੂਰਲੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਪਾਰ ਕੀਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੇ। ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਧਨ, ਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿਓ, ਹੇ ਦਿਨ-ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ; ਸਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹੋ। ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਧਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਨੁੱਖ, ਸੋਹਣੇ ਰਥ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਚੂਰਤਾ ਦਿਓ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ, ਸੋਹਣੇ, ਅਦਭੁਤ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪਹੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠੜਾ ਸੋਮਾ ਪੀਓ। ਸਾਨੂੰ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਤੇ ਦਾਨੀ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਸਿਫ਼ਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇਂ। ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਉੱਤੇ ਨੇੜੇ ਆਓ, ਜਲਦੀ ਆਓ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਾ ਵੱਧੋ। ਇਸ ਮਿੱਠੜੇ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਰਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪੀਓ, ਰਥ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਿੱਠੜੀ ਦਾਤ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣੋ। ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿਓ, ਸੌ ਗੁਣਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਪ੍ਰਚੂਰਤਾ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਪੁਸ਼ਣ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ, ਉਪਕਾਰਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।