ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਕੋਲੋਂ ਉਹ ਧਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਉਸਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹਨ—ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਦਾਤ। ਉਹ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ; ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਤੁਤੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਗੂਆ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦਾਤ ਦੇ। ਰੁਸ਼ਮਾ, ਸ਼ਿਆਵਕਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਤੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।” ਫਿਰ ਉਹ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਾਨਵ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਲੈਣ। ਕੌਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਕੌਣ ਗਿਆਨੀ, ਕੌਣ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? “ਹੇ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ! ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਉਸਦੇ ਬੁਲਾਵੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਂਗਾ?” ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਣਵਾਂ, ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਮੈਧਸਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਜਨ ਗਾਏ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ! ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਨੀਲ-ਰੰਗੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜ ਅਤੇ ਦੂਰੋਂ ਆ, ਸੋਮਾ ਪਾਨ ਲਈ ਆ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆ।” ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਸਤੇ ਲਾਲਸਾ ਕੀਤੀ। “ਹੇ ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਜੋ ਗੀਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਰਬੁਦਾ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਿਆ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਕੱਢਿਆ। ਜਦੋਂ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਠੇਲ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਉਸਦਾ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਸੀ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਕਸਥਾਮਾ, ਕੌਰਯਾਣਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪਾਕਸਥਾਮਾ, ਚੌੜੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦਸ ਹੋਰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੀਵ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਪਹਿਰਾਵਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਲਾਲ ਪਾਕਸਥਾਮਾ ਚੌਥਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਉਚਾਰਿਆ। ਜਦੋਂ-ਕਦੋਂ ਭੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਮਨੁੱਖ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮਦਦਗਾਰ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਲਈ ਰਖਵਾਲੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੂਮਾ, ਰੁਸ਼ਮਾ, ਸ਼ਿਆਵਕਾ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਕਣਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, “ਜਿਵੇਂ ਤਰਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਂਡ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਕੋਲ ਆ; ਕਣਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ।” ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇਣ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਾਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਰੀਏ, ਨਾ ਥੱਕੀਏ; ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਅਤੇ ਯਦੂ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਵੇਖੀਏ।” ਇੰਦਰ, ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪੱਖ ਨੂੰ ਫੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮਿੱਠੀ ਅਤੇ ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਗਾਈਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਆ, ਵਹਿ, ਤੇ ਪੀ।” ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਸੋਹਣੀ ਅਕਲ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਹੈ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਨਵਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, “ਜਿਵੇਂ ਤਰਸਿਆ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।” ਅਧਵਰਯੂ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, “ਸੋਮਾ ਵਹਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਰਸ ਲੱਗੀ ਹੈ; ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਘਾਰਕ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੀ ਤੇਰਾ ਯੋਗ ਆਹਾਰ ਹੈ, ਆ, ਵਹਿ, ਤੇ ਪੀ। ਅਧਵਰਯੂ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀੜੋ, ਜੋ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਪੀੜਨ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਾਨੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਅਰਪਣ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਸੱਤ ਯਜਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਤੈਨੂੰ ਪੀੜਨ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਲਿਆਉਣ। ਉਹ ਪੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। “ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।” “ਸਾਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਤੇ ਉਸਤਰਾ ਤਿੱਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਲਈ ਰਾਹ ਦਿਖਾ; ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨ ਜਾਣੀਏ, ਜੋ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।” “ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਪੁਸ਼ਣ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਗਾਈਆਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਵੱਲ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਮਰ ਹਨ। “ਹੇ ਪੁਸ਼ਣ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋ।” ਉਹ ਧਨ ਦੀ ਬੇਅੰਤ ਦਾਤ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ। ਤੁਰਵਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦਾਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਕਣਵਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਲੈ ਆਏ; ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕੇ; ਉਹ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਗਾਈਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੰਡੇ ਗਏ। ਦੂਰੋਂ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਤਰਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਿਆਪਕ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਵਿਅਪਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜਕੇ, ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਜਨ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਤ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਣਵਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦਾਤੀ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਅਤੇ ਧਨ-ਸੰਪੰਨ ਹੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤ ਦੇ ਘਰ ਆਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਪੁਸ਼ਣ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਤਾਕਤ, ਧਨ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਜ਼ੋਈ ਕੀਤੀ।