ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਰਸ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਮਦਿਰਾ ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਇੰਦਰ! ਇਸ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਆਉ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ।” ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ! ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅੱਗੇ ਸਾਨੂੰ ਡਿੱਗਣ ਨਾ ਦੇ। ਅਪਣੇ ਅਚੰਭੇ ਭਰੇ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਵਿਚ ਲੈ ਆ।” ਫਿਰ, ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਦੂਰ-ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ! ਇਹ ਮੇਰੇ ਭਜਨ ਤੇਰੇ ਵਧਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਨ। ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਏ ਹਨ।” ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਮਹਾਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਣਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਜਨ, ਸਭਾ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਸੱਦੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਰਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਯੁੱਗ ਦੇ ਆਯੂ, ਰਿਭੂ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ—all praise Indra with their hymns. ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ, ਆਯੂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ। ਭਗਤ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਇੰਦਰ! ਮੈਨੂੰ ਵੀਰਤਾ, ਪੁਰਾਤਨ ਗਿਆਨ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭਰਿਗੂਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਸਕਨਵਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਇੰਦਰ! ਉਹ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਜਿਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਦੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇ, ਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵੀ।” ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਰੁਸ਼ਮਾ, ਸ਼ਿਆਵਕਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਅਜਿਹਾ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦਿਲਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਦਾਤਾ ਹੈਂ। ਮਨੁੱਖ ਕਾਨਵਾ, ਅਤਸਿਨਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਮਾਪ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਲੈਣ। ਭਗਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਕੌਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕਦੋਂ, ਹੇ ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੱਦੇ ਤੇ ਆਵੇਂਗਾ?” ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਭਜਨ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਕਾਨਵਾ, ਭਰਿਗੂ, ਸੂਰਜ—all have praised Indra, beloved Medhasa has sung his glory. “ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ! ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋਤ, ਦੂਰੋਂ ਆ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਆ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਆ।” ਜੋ ਕਵੀ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਤੀਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਰਬੁਦਾ ਦੇ ਚਲਾਕੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਇਕ ਸਮੇਂ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਕੰਮ ਸੀ। ਮਰੁਤਾਂ, ਪਾਕਸਥਾਮਾ, ਕੌਰਯਾਣਾ—all shine by Indra’s nature, as if running in the sky. The red one, the well-yoked, the awakener, is praised. ਉਹ ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦਸ ਯੋਗੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੋਤਦੇ ਹਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਤਮਾ ਪਿਉ ਤੋਂ, ਸਰੀਰ ਵਸਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਦਾਤੀ ਉਨਗਾ ਵਾਂਗ—ਇਹ ਚੌਥਾ, ਲਾਲ ਪਾਕਸਥਾਮਾ, ਦਾਤਾ, ਮੈਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਦਦਗਾਰ ਤੇ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੂਮਾ, ਰੁਸ਼ਮਾ, ਸ਼ਿਆਵਕਾ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਘਰ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਕਾਨਵਾ ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤਰਸਿਆ ਹੋਇਆ ਬਲਦ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਭੀ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਕੋਲ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਕਾਨਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਮਦਿਰਾ ਦੇ ਬੂੰਦੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ, ਹੇ ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣਾਈ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਾਰੇ ਲੜਾਕੂ, ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਲੈਂਦਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰੀਏ, ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਥੱਕੀਏ; ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਾਦੂ ਲਈ ਕੀਤੇ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ। ਇੰਦਰ, ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਪਾਸਲੀ ਵਧਾ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਤਾਰੀ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਮੱਖਣ ਤੇ ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ, ਵਹਿ, ਤੇ ਪੀ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਧਨ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ। ਜਿਵੇਂ ਤਰਸਿਆ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ; ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ। ਹੇ ਅਧਵਰਯੂ! ਸੋਮਾ ਵਹਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੈ; ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜੇ ਜੋਤ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਭਗਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਯੋਗ ਆਹਾਰ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ—ਆ, ਵਹਿ, ਤੇ ਪੀ। ਹੇ ਅਧਵਰਯੂ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀਸੋ, ਜੋ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਦਾਤਾ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ ਹਵਨ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਸੱਤ ਯਜਨ ਟੋਲੀਆਂ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਹਵਨ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਲਿਆਉਣ। ਅਸੀਂ ਪੁਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਿਖਾ, ਧਨ ਲਈ ਮੋਚਾ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਤਰਾ ਪੱਟੀ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਲਈ ਮੋਚਾ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧਨ ਜਾਣੀਏ, ਜੋ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਤਾਰੀ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਲਗਨ, ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹੀ।