ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਇੰਦਰ! ਉੱਲੂ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੈਤ, ਚੀਲ-ਰੂਪ, ਕੁੱਕੜ-ਰੂਪ, ਕੁੱਤੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਬਾਜ਼ ਅਤੇ ਗਿੱਧ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ। ਕੋਈ ਦੈਤ, ਜਾਦੂਗਰ, ਜਾਂ ਬੁਰਾਈ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਦੋ, ਜਾਂ ਕੀੜੇ ਵਰਗਾ ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਣ। ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਾਲੀ ਆਫ਼ਤ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਮਧ੍ਯ-ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਆਫ਼ਤ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਰਦ ਜਾਦੂਗਰ ਅਤੇ ਔਰਤ ਜੋ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ। ਜਿਹੜੇ ਦੈਤ ਗਲਾਂ ਮੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੁੱਕਸਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਣ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਚੌਕਸ ਰਹਿ, ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਵੇਖ, ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਉੱਤੇ ਤਬਾਹੀ ਪਾ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਵਜਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤਾ। ਫਿਰ, ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਮੇਰੇ ਦੋਸਤੋ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਡੋਲੋ। ਸਿਰਫ਼ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਓ। ਇੰਦਰ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਅਣਕਾਬੂ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਝੱਲਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਿਲਾਪ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇ, ਇੰਦਰ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਵੇ। ਦਾਨੀ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲੇ ਇਨਾਮ ਸਾਨੂੰ ਦੇ। ਹੇ ਪਥਰ-ਫੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੀਮਤ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ—ਨਾ ਹਜ਼ਾਰ, ਨਾ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਨਾ ਸੌ, ਨਾ ਸੈਂਕੜੇ ਇਨਾਮਾਂ ਲਈ—ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੇਰੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਓ, ਭਰਾ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਮਿਹਰ ਲਈ ਝੋਲੀ ਭਰ ਦਿੱਤੀ। ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹੈ। ਤੂੰ ਯੋਧਾ ਹੈਂ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਗਾਇਤਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਗਾਓ, ਉਸ ਦਾਨੀ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਦੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਨਵਾਂ ਦੇ ਆਸਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਸ-ਜੁਤੇ, ਸੌ-ਜੁਤੇ, ਹਜ਼ਾਰ-ਜੁਤੇ ਘੋੜੇ ਹਨ—ਉਹ ਤੇਜ਼, ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅੱਜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਅਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮਾ ਲਈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਫ਼ਾਦਾਰੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਦੈਤ, ਸੂਰਜ, ਏਤਸ਼ਾ ਜਾਂ ਵਕੜਾ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗਾ, ਕੁਤਸਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੌ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਮਦਦ ਦੇ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਹੀ ਦਾਨੀ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮੁੜ ਟੁੱਟਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦੇਵੇਗਾ। ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਅਜਿਹੇ ਨਾ ਹੋ ਜਾਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਬੇਆਸਰਾ; ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਅਸੀਂ ਸੁੰਞੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਈਏ, ਨਾ ਨਿਰਾਸ਼ ਸਵੇਰਾਂ ਵਾਂਗ। ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਘਾਟ ਜਾਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ; ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੀਏ। ਜੇ ਮੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ, ਜੋ ਛਾਣੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਅੱਜ ਆ, ਹੇ ਦੋਸਤ, ਇਸ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਦਾਨੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੈਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਵਧੀਆ ਭਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਕੱਪੜੇ ਵਾਂਗ ਧੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਤੋਂ ਛਾਣਿਆ। ਚਾਹੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਚਾਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰ; ਹੇ ਕੁਸ਼ਲਵਾਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੈ, ਉਹ ਭਰ ਦੇ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਸੋਮਾ ਰਸ ਪੀੜੋ; ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੀਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੌੜਦੜਾ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਲਈ ਥਕਾਵਾਂ ਨਾ; ਜਿਵੇਂ ਕੁਰਲੀ ਬਲਦ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਾਲਕ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਬਦਲੇ ਕਈ ਚਾਹੁਣ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆ, ਇੰਦਰ, ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਾਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਝੀਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਮਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੌ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਾਨ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਲਿਆਉਣ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਦੋ ਭੂਰੇ, ਮੋਰ-ਪੁੱਛ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ, ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਲਿਆਉਣ। ਇਹ ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਹੇ ਗੀਤ-ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਪੀ; ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਵਹਿੰਦਾ ਰਸ ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਆਵੇ, ਦਾਡ਼ੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਪਤਨੀ ਕੋਲ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਜੋ ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੂਸ਼ਣਾ ਦੇ ਚਲਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ; ਤੂੰ ਇੰਦਰ, ਭਾਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ; ਬੁਲਾਉਣ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਬਣਿਆ। ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਵਾਸਵ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਵੀ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ! ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਉਪਕਾਰਕ ਹਨ; ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇਵੋ, ਨਾ ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਧਨ ਜਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਯਾਦਵੋ। ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮੇਤ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਖਾਲ ਦਿੱਤੀ—ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਸਾਰੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਲਾਯੋਗਾ, ਅਗਨੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਦਸ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੜੇ ਸਨ, ਬਿਨਾ ਜੋਤੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਘੁੱਟਾ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ; ਸਦਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਆਖਦੀ ਹੈ: ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਦਾਨੀ, ਇਹ ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਜਾਮ ਪੀ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਨਿਡਰ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਿਆ, ਸੁਤਲੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਛਾਣਿਆ, ਇਹ ਸੋਮਾ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਲ੍ਹਾ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।