ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਚਮਕਦਾਰ ਧੁਨੀਆਂ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੜਾ ਰਸ ਵਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਥਣੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਧੁਨੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਛੜਾ—ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ—ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ-ਫਿਰਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰਥਵਾਨ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਥ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਆਕਾਸ਼, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਪਾਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਛਿੜਕਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੜਾ ਰਸ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਬਾਣੀ ਪਰਜਨਯ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ। ਮੀਂਹ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ, ਅਤੇ ਫਲਦਾਇਕ ਜੜੀਆਂ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਸਾਡੇ ਲਈ ਫੁੱਲਣ-ਫਲਣ। ਉਹ ਬਲਦ, ਜੋ ਅਮਰ ਬੀਜਧਾਰੀ ਹੈ, ਜਗਤ ਵਿਚ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਅਤੇ ਅਚਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚ ਸਾਨੂੰ ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਤੱਕ ਬਚਾਵੇ, ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ। ਹੁਣ, ਪਰਜਨਯ, ਆਕਾਸ਼ ਪੁੱਤਰ, ਦਾਤਾਰ, ਨੂੰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਾਫਰ ਜੌ ਦੇਣ। ਉਹ ਜੋ ਜੜੀਆਂ, ਗਾਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਰਚਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਰਜਨਯ ਸਭ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਹਵਨ ਭੇਟ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਅਨਾਜ ਦੇਵੇ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਪ ਰਹੇ; ਹੁਣ ਪਰਜਨਯ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਮੇਡਕ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਸੁੱਕੇ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ, ਤਾਂ ਮੇਡਕ ਵੀ, ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਛੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਮੀਂਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤਾਂ ਪਿਆਸੇ ਮੇਡਕ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਪਾਣੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਮੇਡਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਮੇਡਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਿੱਟਾ ਮੇਡਕ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਬੋਲ-ਚਾਲ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਰੀਲੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੂਰਾ, ਕੋਈ ਕਾਲਾ, ਕੋਈ ਚਿੱਟਾ, ਕੋਈ ਹਰਾ ਹੈ; ਨਾਮ ਇੱਕੋ ਹੈ, ਪਰ ਰੂਪ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਿਲਾ ਕੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਮਾ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਝੀਲ ਦੇ ਗੇਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਡਕ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਮਦ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਾਲ ਭਰ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੁਝ ਲੁਕਵੇਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਮੌਸਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਮੀਂਹ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਪੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭੂਰੇ, ਕਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਹਰੇ ਮੇਡਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਮੇਡਕ, ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣ, ਭਜਾ ਦੇਣ, ਡਿੱਗਾ ਦੇਣ, ਜੋ ਹਨੇਰਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਕ੍ਰੋਧ ਧਰੋ, ਜੋ ਮੰਦ-ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੋ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਨਾ ਉਠ ਸਕਣ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੋਮਾ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਵਜਰ ਲਿਆਉ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉ, ਮੰਦ-ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਵਾਂਗ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਲਿਆਉ, ਆਪਣੀਆਂ ਅਗਨੀ-ਤਪੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੰਦ-ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿਓ। ਮੇਰੀ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਇਨਾਮ ਦਿਓ। ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਤੋੜ-ਮਰੋੜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਣ, ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਜਾਣ। ਮੰਦ-ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਨਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਡੀ ਰਸ, ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼, ਘੋੜਿਆਂ, ਗਾਵਾਂ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਲੁਟੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਤਨ-ਔਲਾਦ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮੁਰਝਾ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ। ਸਿਆਣੇ ਲਈ ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਸਾਫ਼ ਹੈ; ਦੋ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸੱਚਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਧਰਮਧਾਰੀ ਯੋਧੇ ਨੂੰ; ਉਹ ਅਸੁਰ ਨੂੰ, ਝੂਠੇ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ ਜਾਂ ਅਕਰਤਕਾਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀ, ਅੱਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਣ। ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਜਾਦੂਗਰ ਹਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠੀ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਅਸੁਰ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਚੋਟ ਮਾਰੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲੱਕੀਏ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਕੇ ਧੋਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਪੱਥਰ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੱਜਣ। ਮਰੁਤ ਗਣ ਉੱਠੋ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਖੇੜੋ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਕੁਚਲ ਦਿਓ; ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਡਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਯਜਨਾ 'ਤੇ ਵੈਰੀ ਵਾਂਗ ਆ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਦਾਨੀ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਪੱਥਰ ਘੁੰਮਾਓ, ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਤਿੱਖਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ; ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਵੱਜੋ। ਇਹ ਅਸੁਰ, ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਜੱਬਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਕ੍ਰ, ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁਗਲਖੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖਾ ਕਰ, ਹੁਣ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਰ ਛੱਡ। ਇੰਦਰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਲਈ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ਕ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਹਵਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਲ੍ਹਾ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬਰਤਨ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਮੀਂਹ ਦੀ ਆਮਦ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਮੰਦ-ਚਿੰਤਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੰਗਿਆਈ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।