ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਭੋਜਨ ਰਖਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਪੀਸਿਆ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ; ਜਦ ਇੰਦਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਮਘਵਨ ਦੇ ਨਵੇਂ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਦੇਵੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀਆਂ, ਤਦ ਸੋਮਾ ਕੇਵਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਰਾਗਾਹ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਰਾਖਾ ਹੋ, ਇੰਦਰ; ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਧਨ ਵਿਚੋਂ ਅਸੀਂ ਹਿੱਸਾ ਪਾਵਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਨ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੋ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੇ, ਗਾਇਕ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਰਖੋ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ; ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਦੋ ਰਾਜ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਪਾਈ। ਤੂੰ ਉੱਚਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸਮਾਨ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ। ਧਰਤੀ ਪੂਰਨ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਟਿਕਾਇਆ। ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਸੂਰਜ, ਭੋਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਲਿਆਈ। ਦਾਸਾ ਦੀ ਚਲਾਕ ਜਾਦੂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਵਚ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਬਰ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨੌਵੇਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਵਾਰੀ ਤੋੜਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਵਾਰਚਿਨ ਦੇ ਸੌ, ਤੇ ਇਕਠੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਅਣਵਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਉੱਚਾ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਗਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ; ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਇੰਦਰ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿਚ abundance ਲਿਆਉਣ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਸ਼ਟ-ਪੁਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਗਾਂ ਵਾਲੇ। ਮੇਰੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਾਏ ਗੀਤ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਣ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਰੱਖੋ। ਹੁਣ, ਮਰਤਭੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ। ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਦਿਓ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਗਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਸੌ ਗੀਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਚ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਟਿਕਾਊ ਨਾਮ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੇਤੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਲੋਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਪੱਕਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਉੱਚਾ ਨਾਮ ਜਾਣ ਕੇ ਅੱਜ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਰਾਜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਕੀ ਤੈਥੋਂ ਕੁਝ ਲੁਕਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਚੁਕਾ? ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਲੁਕਾ—ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਸ਼ਟ-ਪੁਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਗਾਂ ਵਾਲੇ। ਮੇਰੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਾਏ ਗੀਤ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਣ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਰੱਖੋ। ਤਿੰਨ ਆਵਾਜਾਂ ਬੋਲੋ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਮਿੱਠਾ, ਸ਼ਹਦ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਥਨ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਹ ਬਛੜਾ, ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਵੱਝਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਸਭ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਦਿਵਤਾ—ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ, ਰੱਖਿਆ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਆਪਣੀ ਹੀਲਿੰਗ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ। ਰਥਵਾਨ ਤੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਰਥ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਿਆ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ। ਮਾਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਵਧਦਾ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਆਸਮਾਨ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਭਾਂਡੇ, ਆਪਣੀ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਹਦ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਚਨ ਪਰਜਨਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ; ਇਹ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸੇ। ਮੀਂਹ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ, ਉਪਜੀ ਹੋਈਆਂ ਜੜੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਭਾਲੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਫਲਫੂਲ ਹੋਣ। ਉਹ ਵੱਝਾ, ਬੀਜ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਚਲਣ ਤੇ ਅਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਰੱਖੋ। ਪਰਜਨਿਆ, ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦਾਨੀ, ਨੂੰ ਗਾਉ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਾਫ਼ਰ ਜੌ ਦੇਵੇ। ਉਹ, ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਬੀਜ ਬਣਾਉਂਦਾ—ਪਰਜਨਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਹਵਨ ਦਿਓ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ; ਹੁਣ ਪਰਜਨਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਡੱਡੂਆਂ ਨੇ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਆਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਈ, ਜੋ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਰੁਕਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਡੱਡੂਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬਛੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਮੀਂਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਈ, ਪਿਆਸੇ ਤੇ ਮੌਸਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ, ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ ਮਿਲਦਾ। ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜਦਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਜਦ ਪਾਣੀ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਉਹ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਜਦ ਡੱਡੂ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦਾ, ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਂਦਾ। ਜਦ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਕਲ ਕਰਦਾ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬੋਲੀਏਂ ਇਕ-ਜੋੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਭੂਰਾ, ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ, ਇੱਕ ਹਰਾ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ; ਇੱਕੋ ਨਾਮ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਪਰ ਹਰ ਥਾਂ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਯਜਨਾ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਭਰੀ ਝੀਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੋਲਦੇ, ਇਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਡੱਡੂਆਂ ਮੌਸਮ ਦੀ ਬੁਲਾਵਾ ਬਣ ਗਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਕੀਤੀ, ਸਾਲ ਭਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ; ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਲੁਕਿਆ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਕਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਮੌਸਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕੀਤਾ; ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਮੌਸਮ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਤਪੇ ਹੋਏ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭੂਰੇ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਕਾਲੇ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਹਰੇ ਨੇ ਵੀ ਦਿੱਤਾ—ਡੱਡੂਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦਿੱਤਾ; ਡੱਡੂਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿੰਦੇ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਸਾੜੋ, ਭਜਾਓ, ਢਾਹੋ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੋ ਹਨ, ਜੋ ਹਨੇਰਾ ਵਧਾਉਂਦੇ। ਸਾਡੀ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਢੋ, ਮਾਰੋ, ਭਜਾਓ, ਜਮਾਓ, ਹੇ ਅਤ੍ਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ।