ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਪਣੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਿਹਰਬਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਨਦੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਹਵਨ-ਭੇਟ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮਾਪ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਸਰਸਵਤੀ ਸਾਨੂੰ ਐਸਾ ਧਨ ਦੇਵੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਾਂਗ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠ ਆ ਸਕੀਏ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠ ਛਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵਾਧਾ ਕਰੇ, ਤਾਕਤ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਸਰਸਵਤੀ, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੰਗੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰੀਏ। ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਸਾਡੀ ਮਦਦਗਾਰ ਬਣੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਆਂ ਦੀ ਦਾਤਰੀ ਬਣਕੇ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਕਰੇ। ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਸਵਾਰੇ। ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਾਂਗ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਜਿਹੜੇ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜੋ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਅਸੀਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉੱਚੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੱਖ-ਰਖਾਵਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਿਆਈ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦਾਨੀਆਂ ਲਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹਿਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਉ ਦੂਰੋਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਰ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨ, ਮੰਗਲਮਈ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਭੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤੀ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਮੂਲ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਦੇਵੇ, ਧਨ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਅਮਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਫ਼-ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ, ਘਰ-ਘਰ ਵਿਖੇ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜੇਤ ਹੈ। ਤੇਜ਼ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਥਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਨੀਲੀ-ਕਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੱਚਾ, ਸੋਹਣਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਲਾ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁਰੋਹਿਤੀ ਉਚਾਰਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹਿੰਮ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਵਜਰਧਾਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲੇ, ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਦੋਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ, ਪੁਜਾਰੀ ਇੰਦਰ ਲਈ ਲਾਲ ਦੁੱਧ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੀ ਛਾਂਹ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ-ਰਸ ਵਜੋਂ ਨਿਕਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣਾ ਪੋਸ਼ਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲਵੇ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਸਕਣ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਮਗਵਾਨ ਦੇ ਨਵੇਂ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੀਆਂ, ਤਾਂ ਸੋਮਾ ਕੇਵਲ ਉਸਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਚਰਾਗਾਹ ਹੈ। ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਵਾਂ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿਓ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਰੱਖੋ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਿੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ, ਨਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਸੀਮਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਚੌੜੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਵੇ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰੋਸ਼ਣੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਸੂਰਜ, ਉਸ਼ਾ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਦਾਸਾ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਚਾਅ ਨੂੰ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੰਭਰ ਦੇ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਵਾਰਚਿਨ ਦੇ ਸੌ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਉਚੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਣ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਸ਼ਟ-ਪੁਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਅਪਕ, ਇਹ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਗੀਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧਾਉਣ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਰੱਖੋ। ਹੁਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਥਿਰ ਮਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸੌ ਗੀਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਰਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੇਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਹੇ ਵਿਅਪਕ, ਤੇਰਾ ਉੱਚਾ ਨਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵ, ਜੋ ਇਸ ਜਗਤ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਤੈਥੋਂ ਕੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਨਾ ਲੁਕਾ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਮੈਂ ਵਸ਼ਟ-ਪੁਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਗੀਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧਾਉਣ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਰੱਖੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਜ਼ਕ, ਸਰਸਵਤੀ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਦਾਤ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਪਕਾਰ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਣ।