ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਭਗਤਗਣ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਇਨਾਮ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਓ। ਕੋਈ ਮੰਦਾ ਬੋਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾ ਪਾਵੇ।” ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਮਾਨਵ ਦੀ ਵੈਰੀ ਭਾਵਨਾ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਦੌਲਤ, ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲਣ। ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਗਤ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੁਸ਼ਟ, ਅਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ, ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਣ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਆਪਣੇ ਤੀਬਰ ਹਿੱਲੋਰਿਆਂ ਅਤੇ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਗੜ੍ਹ ਲੈ ਕੇ, ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਵਾਸਤੇ ਘੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪੌਸ਼ਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਵੰਡਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਵਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਮਾਪ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਧਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਰੱਖਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਡੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ। ਇੱਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਾਗ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਭਗਤ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਅਤੇ ਬਲ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਲੋਕ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਿਤਰ ਬਣੇ, ਦਾਨੀਆਂ ਦੀ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਮਦਦ ਕਰੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗੀ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਘੀ-ਭਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਪੌਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਹਵਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਿੱਥੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਚੁਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦਾਨੀਆਂ ਲਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹਿਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਦੂਰੋ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਦਰ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਮੰਗਲਮਈ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ, ਧਨ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਏ। ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਮਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਸੁਚੱਜੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਸਨ ਨੀਲੇ-ਕਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸੁੱਚਾ, ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਿਵਿਆ ਜੋੜਾ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਾਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪੁਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਗਹਿਰੀ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਇਹ ਹਵਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਵਜਰਧਾਰੀ ਹੈ; ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਫਿਰ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਦੁੱਧ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਬਲਵਾਨ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਾਂ ਤੋਂ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਸ ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਕਾਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੋਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਸ ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦ ਲਈ ਰੱਖਿਆ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦਾ ਪੌਸ਼ਣ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਖਾਲੀ ਸਥਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਮਹਾਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ; ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਮਘਵਾਨ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਨਵੇਂ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵੀ; ਜਦੋਂ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੀਆਂ, ਤਾਂ ਸੋਮਾ ਕੇਵਲ ਉਸਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਚਰਾਗਾਹ ਹੈ। ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਭਗਤ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਤੇਰੇ ਦੀਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਪਾਵਣ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਪ ਅਤੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਭਗਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਸੀਮਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਪੌਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੇਵੇ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਸਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਸੂਰਜ, ਉਸ਼ਾ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਦਾਸਾ ਦੇ ਚਲਾਕ ਜਾਦੂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਚਾਵ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਭਗਤ, ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਆਸਥਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।