ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਆਸ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅਰ्यमਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ-ਰਹਿਤ ਜੋਤਿ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਥਾਮਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇ ਇਲਾਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਉਹ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਨਿਵੇਦਨ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ, ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਹ ਅਤੇ ਰਹਬਰ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਯਚਕ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਕਿ ਵਰੁਣ ਦੀ ਕੋਈ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਵੇ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਫਲ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਜਨ ਉੱਚੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਏ ਜਾਣ। ਰੱਬੀ ਦੌਲਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਣ। ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਕੋਲ ਉਹ ਸਰਬ ਪਾਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ। ਆਦਿਤਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੂਰੀ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਝੂਠ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਠ-ਪਦਾਂ ਵਾਲਾ ਭਜਨ, ਯਚਕ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਉਚਾਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਔਲਾਦ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਇਨਾਮ ਮਿਲਣ, ਦੇਵ-ਉਪਾਸਨਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹੇ। ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਯਚਕ ਸੋਮਾ ਰਸ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦਾ ਕਿ ਉਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਘੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪਰਚਾ ਕਰੇ। ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ, ਧਵਜ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ, ਉਥੇ ਵਿਰੋਧੀ ਆ ਕੇ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਭੱਜਾ ਦਿੰਦੇ। ਜੀਵਨ ਜਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ, ਦੂਜਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਅਜੇਤ ਹਨ। ਯਚਕ ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਕਿ ਜੋ ਪੰਡਿਤ, ਸਤਿਆਨਵੇਸ਼ੀ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਵ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਇਆ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਗ-ਦੌਲਤ ਲਈ ਬੈਠਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਅੱਠ-ਪਦਾਂ ਵਾਲਾ ਭਜਨ, ਯਚਕ ਮੁੜ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਉਚਾਰਦਾ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਉੱਨਤੀ ਲਈ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਇਨਾਮ ਮਿਲਣ, ਦੇਵ-ਉਪਾਸਨਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਮਹਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ, ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਚਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਚਕ ਸੋਚਦਾ, "ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਾਂਗਾ? ਮੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਗਾ? ਦਇਆਲੁ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮਿਹਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਕਰੇਗਾ?" ਉਹ ਵਰੁਣ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਜਾਂਦਾ, "ਮੈਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੀ ਇਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਵਰੁਣ ਹੀ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਵਰੁਣ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਪ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ? ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਸੌਖਾ-ਪੁਜਾਰੀ, ਕੀ ਸੀ ਉਹ? ਮੈਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਸਾਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਛੁਡਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਛੜੇ ਨੂੰ ਰੱਸੇ ਤੋਂ, ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਜਾਲ ਤੋਂ, ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ।" "ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ, ਵਰੁਣ, ਨਾ ਹੀ ਧੀਰਜ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ੂਰੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਚਤੁਰਾਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਤੇ ਛੋਟਾ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਹਨ; ਨੀਂਦ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਾਤਾ ਦੇ ਲਈ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, abundance ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਰ ਅਣਜਾਣਾ ਦੇਵਤਾ ਸੋਚਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਉਹ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ।" ਵਰੁਣ ਨੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਰਾਹ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਜਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਛੁਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੈਲ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਵਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੀ ਖਾਤਰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਹਵਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕਪੜਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਵਰੁਣ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਚੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯਜਮਾਨ, ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਸੋਚਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਗਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸੱਤ ਨਾਂ ਧਾਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਹ ਦਾ ਭੇਦ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ, ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤੇ, ਛੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਣਾਏ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਝੂਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ। ਵਰੁਣ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਜ਼, ਚਿੱਟਾ ਜਾਨਵਰ, ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ, ਉਸ ਦਾ ਹੈ। ਗੰਭੀਰ ਸੋਚ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ; ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਭੁੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰਦਾ—ਅਸੀਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਰਹੀਏ। ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰਦੇ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਜਨ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਪੂਜਾ-ਯੋਗ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਗਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਅੰਨ-ਦਾਤਾ ਹਨ, ਰਸ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾਵਣ। ਜਦੋਂ ਵਰੁਣ ਤੇ ਮੈਂ ਨੌਕਾ 'ਚ ਚੜ੍ਹੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲੇ, ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲੇ, ਅਸੀਂ ਚਮਕਦਾਰ ਝੂਲੇ ਨੂੰ ਝੁਲਾਇਆ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨੌਕਾ ਤੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣਾਇਆ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਗਾਇਕ ਨੂੰ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨੂੰ, ਚੰਗੇ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੇ ਵਧਾਇਆ। "ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਦੋਸਤੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਦੇ-ਜੁਲਦੇ ਸੀ? ਹੇ ਵਰੁਣ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣੇ। ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾ ਸਹੀਏ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ।" "ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਦੀਵੀ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਵਰੁਣ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇ; ਜੋ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ; ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ।" "ਹੇ ਵਰੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘਰ (ਮੌਤ) ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇ; ਦਇਆਲੁ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮਿਹਰ ਕਰ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੱਚੇ ਭਾਂਡੇ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆਲੁ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮਿਹਰ ਕਰ।" "ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਡੋਲ ਜਾਂਦਾ, ਮੈਂ ਰਾਹ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਇਆਲੁ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮਿਹਰ ਕਰ।" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਸਾ ਤੇ ਬੁੱਢਾ, ਦਇਆਲੁ ਹੋ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮਿਹਰ ਕਰ।" "ਜੋ ਵੀ ਅਪਰਾਧ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ, ਰੱਬੀ ਨਿਯਮ ਦੇ ਉਲਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਉਹ ਪਾਪ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਹਦ-ਵਾਂਗ ਰਸ, ਪੂਜਾਰੀਆਂ ਨੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਆਓ, ਵਾਯੂ, ਆਪਣੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਪੀਓ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਵਾਯੂ, ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਤੇ ਇਨਾਮ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸਾਫ਼-ਦਿਲੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੀ।