ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਵੇਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ਼ਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਸਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ ਤੇ ਵਾਫ਼ਾਦਾਰ, ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵੱਸਦੇ, ਇਕੱਠਾਂ, ਯਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ਼ਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸੋਮਾ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਰਥ ’ਚ, ਜੋ ਉਹ ਖੜੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾਈ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੰਛੀਆਂ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਖੇਤਰ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਣਵਾ ਗੋਤ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਸੂਰਜ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਖ ਸਕਣ, ਉਹਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਤ ਦੇ ਤਾਰੇ ਚੁਪਚਾਪ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਵਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸੱਤ ਗੋੜ੍ਹੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਸੱਤ ਚਮਕਦਾਰ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਉੱਚੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ, ਪਰਮ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਆਜ, ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਪੀਲੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਪੀਲੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਹਲਦੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੂਰਜ ਅੱਜ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਾ ਆਵਾਂ। ਹੁਣ, ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਰਾਮ (ਮੇਢਾ) ਵਾਂਗ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਘੇਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਉਤਸੁਕ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਲਈ ਗਊਆਂ ਚੁਣੀਆਂ, ਦੂਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਮਦਾ ਲਈ ਧਨ ਲਿਆਇਆ, ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਲਈ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਨਚਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਢੱਕਣੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿਤੀਆਂ, ਪਰਵਤ ਉੱਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਗਾ ਦਿਤੀਆਂ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਵੇਖ ਸਕਣ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਲਾਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਪਿਪਰੂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਿਜ਼ਸ਼ਵਨ ਦੀ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਕੁਤਸਾ ਦੀ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਲਈ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਅਰਬੁਦਾ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਚਲਿਆ—ਇੰਦਰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਦਇਆ ਸੋਮਾ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਤੇ ਖਿੜਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੱਜਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਧਰਮੀਆਂ ਅਤੇ ਅਧਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਅਧਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਨਿਮਰ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜਦ ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਤਾਕਤ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਿੱਤ ਗਈ। ਵਾਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਜੋੜੀ ਗਈ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਸ਼ਨਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ। ਉਸਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਟੋੜਿਆ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਰਯਾਤਾ ਦੇ ਉਪਹਾਰ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਅਮਰ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਕਕਸ਼ਿਵਤ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਰਿਸ਼ਾਨਸ਼ਵਾ ਵੱਲੋਂ ਠੱਗਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿੱਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਜਨ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਗਊਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਮੈਂ ਉਸ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਇੰਦਰ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਸੱਚੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਨਾਇਕਾਂ ਤੇ ਦਾਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਰਹੀਏ। ਹੁਣ, ਲੋਕ ਸੋਹਣਿਆਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਮ (ਮੇਢਾ), ਜੋ ਜੋਤ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੌ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇਕੱਠੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵਲ ਮਦਦ ਲਈ ਮੁੜਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਵਧ ਗਿਆ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਇਆ, ਸੋਮਾ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਿਆਂ। ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਸਵਰਗ ਦੇ ਆਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ, ਨਦੀਆਂ ਉਸ ਵੱਲ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਥਾਹ ਤਾਕਤ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਵਜਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਵਲਾ ਦੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਟੋੜਿਆ, ਤਦ ਨਦੀਆਂ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਵਗਦੀਆਂ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ। ਉਸਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਉਹ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਵਾ ਵਿਚਲੇ ਤਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ। ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿਚ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਰਜਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜੀਵਨ, ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਆਨੰਦ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਪੰਛੀ, ਜਾਨਵਰ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਬਰਕਤਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ, ਵਧਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।