ਇਹ ਕਥਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੋ ਅਤਿ ਦਯਾਲੂ, ਪੁਰਾਤਨ ਤੇ ਅਮਰ ਅਸ਼ਵਿਨ ਕੌਣ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਿਆਰਾ ਹੋਮ-ਪੁਜਾਰੀ, ਨਾਸਤਯਾ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਮਧੁ ਭੋਜਨ ਸਵਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ। ਸਭ ਪੂਜਕ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਚਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਸੀਸਟ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਸਭ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ, "ਹੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਆਓ।" ਉਹ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ, ਪਿੱਛੋਂ, ਅੱਗੋਂ, ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ, ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਆਉਣ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਵੇਰਿਆਂ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਜਾਤੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਵਾਣੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਇਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਪਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਮਧੁਰ ਮਧੁ ਪੀਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਦੁਧ, ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਪਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਅਸ਼ਵਿਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜ਼ਹਾਨਤ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ ਸੁਵੇਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਵਿਖਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। "ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਗਾਓ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਵੋ, ਉੱਤਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੌਲਤ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਹਰਤ ਲਿਆਵੇ।" ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਮਰ ਸੁਵੇਰ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਨਿਯਮ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਵੇਰ ਦੂਰੋਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਪੰਜ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਵਧੂ, ਦੌਲਤਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਉਹ ਸਾਜੀ ਹੋਈ, ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਚੀ, ਮਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ, ਇਹ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਟੋੜ ਕੇ, ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਸਾਨੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੋ; ਸਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਣਡਿੱਠਾ ਨਾ ਰਹਿਣ ਦਿਓ; ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਰਾਖੀ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਰ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲੀ, ਉੱਗ ਆਈ ਹੈ। ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਅੱਗ, ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅੱਖ ਜਨਮੀ, ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਿਸੇ; ਉਸ਼ਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ। ਕਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ, ਉਸ਼ਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਤਿਆਚਾਰੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਚਾਨਣ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਕ-ਥਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਦੇਵ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਸੀਸਟ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ਼ਾ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁੱਢੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਉੱਗੋ। ਵਸੀਸਟ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵਾਣੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਚਿਰਸਥਾਈ ਮਾਣ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਸਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ। ਉਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਉਹ ਹਰ ਚਲਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ। ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਿਚ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਜਗਾ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ਼ਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ, ਆਪਣੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਦੌਲਤ ਤੇ ਚਾਨਣ ਵੰਡਦੀ। "ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਦੂਰੋਂ ਆਉ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ, ਸਾਡੀ ਚੌੜੀ ਚਰਾਗਾਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ, ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰ, ਦੌਲਤ ਦੇ, ਤੇ ਦਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਪੈਦਾ ਕਰ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕੋ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਪਸ਼ੂ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੋ।" ਉਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਸੀਸਟ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਆ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਗਈ। "ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੇਵੋ।" ਅਗਨੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਵੇਰ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿਤਾ, ਤੇ ਅਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਦਾਨੀ ਧੀ ਜਾਗ ਪਈ, ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੋੜੇ ਰਥ ਤੇ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। "ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੇ ਦਾਨੀ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ; ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਵੇਰ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਤੇ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ।" ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ, ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ; ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਮੌਸਮ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੋੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਵਿਤਾ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਫੈਲਾ ਕੇ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਇੰਦਰ-ਵਾਂਗ ਤੇ ਦਾਨੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਸ਼ੋਹਰਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਦਿਵਿਆ ਅਕਾਸ਼ ਧੀ, ਭਗਤ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਦਇਆ, ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਚਾਨਣ, ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਚਾਨਣ ਵੱਲ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਸੁਖ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।