ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਨੀ ਦੈਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਸ਼ਨ ਰਹੇ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤੀ, ਜੋ ਸਤਿਆ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਅਟੁੱਟ ਹਕੂਮਤ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਅਰਯਮਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਝੂਠ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਦੈਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, “ਹੇ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹੀਏ।” ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੇ ਜਿਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਭਾਂ ਹਨ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਾਲ, ਮਹੀਨਾ ਅਤੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ—ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ—ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਿਨ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਲੋਕ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਰਥੀ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਤਿਆ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਸਤਿਆ ਨਾਲ ਵਧਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਝੂਠ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਵਾਲਾ, ਦੇਵ-ਚਲਿਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੂਪ, ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਭਾਗ ਦੇ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅੱਖ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਲੋਕ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸੌ ਪਤਝੜ ਵੇਖੀਏ, ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂ। ਫਿਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਮ-ਪਾਨ ਲਈ ਆਉਣ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, “ਹੇ ਵਰੁਣ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਅਸਮਾਨੀ ਘਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਆਓ; ਸੋਮ ਪੀਓ, ਹੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, “ਆਓ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਡਾ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਹੇ ਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ ਪੀਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਚਿੱਤ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਹਵਨ ਸਮੇਤ, ਆਪਣਾ ਸੁਨੇਹਾ ਰਵਾਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਲਾਈ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸੋਗ ਨਹੀਂ; ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ; ਉਹ, ਜੋ ਦੂਤ ਹੈ, ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਜੰਮਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਚਤੁਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾਸਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਦਿ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ, ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ, ਅਨੇਕ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਜਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸੋਮ ਪੀੜਨ ਵੇਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੁੱਢੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੀ ਪੀਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅਟੱਲ ਸੋਚ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵੱਲ ਮੋੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, “ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਜਾਊ ਬੀਜ ਪਏ; ਸਾਡਾ ਹਵਨ ਵਿਲੰਬ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਤੱਕ ਆਵੇ; ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੇਵ ਪੂਜਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਏ।” ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁਰਾਣਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਦੋਸਤੀ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਦਾਤਾ। ਮਨੁੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕਤਾ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੱਤ-ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਥ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਤੇ ਦਾਤ ਵੰਡਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਨਬੰਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਰ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। “ਹੁਣ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋ; ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਸਤੇ ਆਓ, ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿਓ ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਬਖ਼ਸ਼ੋ; ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਫਿਰ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ, ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਅਦਭੁਤ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹਵਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਾਨੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ; ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਥ, ਸੋਚ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਸੌ ਵਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਪਹਾੜ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੋਮ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਭੋਜਨ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹਵਨ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਚ੍ਯਵਨ ਲਈ, ਯੋਗ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਭੁਜਯੁ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੂਰ ਛੱਡ ਆਏ ਸਨ; ਤੁਸੀਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਭੇੜੀਏ ਲਈ ਵੀ ਸਹਾਇਕ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਨੀਂਦ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭਰਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ। ਇਹ ਕਵੀ, ਸਵੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲੇ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਧੁਰੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਰਥ-ਪਤੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਥ, ਪੰਜ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਤ੍ਰੈ-ਯੁਕਤ, ਮਨ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ, ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਇਆਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ; ਮਿੱਠੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ, ਜੋ ਵਧੂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਚੁਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਪੰਖਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ-ਸਵਾਰ ਹੈ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਉਹ ਸਵੇਰ ਨਾਲ, ਰਥ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਓ। ਹੇ ਵੀਰੋ, ਪਿਆਸੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸੋਮ ਪੀੜਨ ਤੇ ਆਓ। ਬਹੁਤੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੋਈ, ਹੇ ਦੈਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ, ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਸ-ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ, ਸੱਚਾਈ, ਦਾਨ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਵਜੋਂ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।