ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਸ਼ਵਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪੂਰਨ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਰਨ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗਣੀ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਵੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਜਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਜਨ-ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ; ਸੱਪ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗਣੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਕੋਲ ਹੱਡੀ, ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਕੰਟਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਤੇਜ਼ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਸੱਪ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।" ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਲਿਸੜਦਾ ਹੈ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੋਂ ਜੋ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਸੱਪ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।" ਉਸ ਨੇ ਨਦੀਆਂ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਗਹਿਰੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖੀ ਰੱਖਣ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਓਟ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ, ਵਰਨ—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਜ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਭੂਆਂ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗਣੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਉਹ ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰਨ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਣ, ਰਖਵਾਲੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਦੁਖ ਨਾ ਸਹੇ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰੇ ਜੋ ਵਸੂਆਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋਵੇ। ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਿਆਂ, ਸਵੀਤਰ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ, ਪੂਜਨੀਯ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯਜਨਾ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ। ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵ-ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਨਵੇਂ ਭਜਨ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਵ-ਸਭਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਆਉਣ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਕੋਲ ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਖਜ਼ਾਨੇ ਹਨ; ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸਥਿਰ ਦੇਣ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਸਾਨੂੰ ਪਛਾਣ, ਦਇਆਲੁ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਲਿਆ।" ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ ਤੋਂ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਪਾਰ ਉਤਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣੇ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵਧਾਏ, ਧਨ-ਧਾਨ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟੇ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਲੋੜ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ ਨੂੰ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਭਲਾਈ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਸਾਰਮੇਯਾ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ੰਗਾ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਛੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਾਰਮੇਯਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਨ ਚੋਰ ਜਾਂ ਡਾਕੂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਭੌਂਕ ਨਾ ਕਰੇ; ਸਭ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਤੇ ਸਾਰਮੇਯਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਨ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਕੁੱਤਾ, ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕ ਚੈਨ ਵਿਚ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਵੀ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਘਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਠੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ, ਪਾਸੇ, ਨਰਮ ਬਿਸਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਉੱਚ ਜਾਤ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—ਕੌਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੀ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਬਾਜ ਨੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਿਆ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਰਾਜ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਾਂ, ਜੋ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਲਵਾਨ, ਵੀਰ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਰੌਣਕ, ਜੋੜ, ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਭਿਆਨਕ, ਸ਼ਕਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਉਰਜਾ ਸਦੀਵੀ ਹੈ; ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸੰਘ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੋਸ ਤੇਜ਼, ਮਨ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਹਨ, ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਨ। ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਜਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਰੁਤ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਉੱਚਾ ਹਿੱਸਾ, ਇਹ ਘਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਮਰੁਤ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਧਨ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੇਣ; ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ-ਅਸਮਾਨ, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਭਲਾਈ, ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਿਆਂ।