ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਭਾ ਵਿਧੀਵਤ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਮਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਸੁੱਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਧੀਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੱਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਸੋਮ ਸਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਸੁਣੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਪਥਰ, ਹਵਨ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨੀ ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਣ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਵੇਦੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ-ਘਾਸ ਵੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੂਰਜ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਗੇ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰਬਤ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਣ ਅਤੇ ਦਰਿਆ, ਪਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ। ਅਗਲੇ ਪਲ, ਉਹ ਆਦਿਤੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਯਮਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵਿ्णੁ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਜਨਯ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਅਤੇ ਖੇਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ। ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਈ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਤ੍ਯ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੋਂ ਭਲਾਈ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਹੁਨਰਮੰਦ ਰਿਭੂ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਵਨ ਵੇਲੇ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਜ ਏਕਪਾਦ, ਅਹਿ ਬੁਧਨਯਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਆਦਿਤਿਆਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਸੁਆਂ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਸਤੁਤਿ-ਗੀਤ ਸੌਂਪਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਊਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ ਜਾਂ ਯਜਨਾ-ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਯਜਨਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਅਮਰ ਹਨ, ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ। ਇਸ ਅਰਦਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਤ੍ਯ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਤੁਤਿ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇੜ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਢਲਾਣਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਈ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ, ਭਲੀ-ਭਾਂਤੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ-ਯੋਗ ਗੀਤ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਸਦਾ ਸਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਮਿੱਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਵਾ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਵਗਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹਨਾਂ ਗਊਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਸਾਂਡ ਨੇ ਉਸ ਥਣ ਉੱਤੇ ਦਹਾੜੀ ਮਾਰੀ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੁਪਹਿਰੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਰੁੱਸ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਰਯਮਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਮਿੱਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ, ਜੋ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਾਸਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ, ਸਤਵੀਂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਜਲ ਵਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾਓ, ਤੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਭਗਾ ਤੋਂ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਮਿਲੇ। ਮਰੁਤਾਂ, ਵਿਣੁ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਸਤੁਤਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਰਥ, ਜੋ ਕਦੇ ਗੰਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਿਭੂਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ-ਪਿੱਠੀ ਸੋਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਾਨੀ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਾਨਸ਼ੀਲ, ਰਿਭੂ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਉਹ ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ-ਚਾਹੀ ਗੱਲ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਠੀਕ ਬੋਲ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਜਾਂ ਰਿਭੂ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਅਸੀਂ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਹੋਈਏ, ਵਸੀਸ਼ਠਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਿਆਂ। ਹਰਯਸ਼ਵ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਆਵੇ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਕਦੋਂ ਮਾਣਣ ਦੇਂਦਾ? ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਓੜ੍ਹਾ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਦੋਂ ਸੁਣੇਂਗਾ? ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਮਜਬੂਤ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਮਜਬੂਤ ਇੱਕ ਸਾਡੀਆਂ ਝੋੜੀਆਂ ਨੇੜੇ ਲਿਆਵੇ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀਆਂ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ-ਪੱਟੀ, ਪੁਰਾਣੇ-ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਘਰ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਵਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਰੱਖੋ। ਸਾਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਉੱਗ ਆਏ ਹਨ, ਆਓ ਚੱਲੀਏ। ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖੋਜੀਏ। ਹੁਣ ਭਗਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ। ਸਾਵਿਤਾ, ਉੱਠ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੇ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਭੇਜ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੇ। ਸਾਵਿਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਵਸੁ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਸਤੁਤਿ ਸੁਣ ਕੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੇ ਆਦਰ ਦੇਵੇ, ਸਾਡੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰੇ ਰੱਖਿਅਕਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਦਿਤੀ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਵਿਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਆਰਯਮਨ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦਾਨ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ ਦੌਲਤ ਦੇਣ। ਅਹਿਰਬੁਧਨਯਾ ਵੀ ਸਾਡੀ ਸੁਣੇ, ਤੇ ਵਰੂਤ੍ਰੀ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਗਊ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਘਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰੇ, ਜਦ ਉਹ ਸਾਵਿਤਾ ਦੀ ਕੀਮਤੀ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਭਗਾ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਭਗਾ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸਾਡੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਉਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸੱਪ, ਭੇੜੀਆ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਬਿਪਤਾ ਸਾਨੂੰ ਪਾਸੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣ। ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ ਰੱਖਿਅਕ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ, ਅਮਰ ਗਿਆਨੀ, ਸੱਚ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ। ਇਸ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀਓ, ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲੋ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਹੈ, ਦਾਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਲੌ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਦੇਵ ਸਭਾ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਪਥਰਾਂ ਨੇ ਰਥ ਲਈ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਮਰ ਹੋਤਰ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਸ਼ਾ-ਘਾਸ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸੱਦ ਤੇ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਦਲ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੌੜਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਓ। ਜੋ ਦੂਤ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਣੋ। ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਇਹੀ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਸਨ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਅਗਨੀ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਆਹੁਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ, ਭਗਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ। ਅਗਨੀ, ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਆ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਆਰਯਮਨ, ਆਦਿਤੀ, ਵਿਣੁ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ। ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਸੰਦ ਆਉਣ। ਉਸ ਨੇ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਯੋਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਵਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਦਾਤਾ ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ ਜੋ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰੀਏ ਜੋ ਜੋੜੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਰੇਕ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਯਾਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹਵਨ ਰਾਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਭ ਉੱਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਰਸਿਆ।