ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ, ਦਹੀਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੰਦਰ ਆਉਣ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਬੈਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਰਸ ਪੀਣ ਦੇ ਲਈ ਘਰ ਆਉਣ। ਇੰਦਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਦੇਖੇ ਨਾ ਜਾਣ। ਉਹ ਦਾਤਾ ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਅਜੇਤੁ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੀਰੋ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਘਣੇ ਸੋਮ ਰਸ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਵਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਸ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਓਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਰਲੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇਨਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆ ਸਕਣ। ਸੋਮ ਉਸ ਲਈ ਨਿਚੋੜੋ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਲਈ; ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਦੇ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰੋ, ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਆਲਸੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਕਦੇ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਦਾਸ ਦੀ ਰਥੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਰੁਕਿਆ; ਇੰਦਰ ਉਸ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ ਹੈ, ਮਾਰੁਤ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਗੋਧਨ ਵਾਲੀ ਝੁੰਡ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਾਨਵ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦ ਇੰਦਰ ਉਸ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਥੀ ਬਣੇ। ਜੋ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਿੱਸਾ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਜੈਤੁ ਧਨ; ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਇੰਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ—ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੌਸ਼ਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ, ਅਟੁੱਟ ਸਤੁਤੀ ਰੱਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਜਿਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਧਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਦਾਤਾਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੰਗੀ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਇਨਾਮ ਦੀ ਲੋੜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਦਾਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ, ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪਾਰ ਕਰੀਏ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਧਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਗੋਧਨ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਨ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮੁੜਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲੈਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਧਨ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੰਦ ਬੁਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਤ ਨਾ ਮਿਲੇ। ਰੋਜ਼ ਰੋਜ਼, ਰਿਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਿਤਾ ਵੀ, ਧਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ। ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰੰਧੀ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਕੇ ਧਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਲਸੀ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦਾਤਾਰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਸੱਚਾ ਇਨਾਮ ਦੇਵੇ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਾ ਦੁੱਧੀਆਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜਗਤ ਦਾ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਦਾ ਦਰਸ਼ਕ। ਕੋਈ ਹੋਰ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ; ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ, ਬਲ ਅਤੇ ਗੋਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਛੋਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਦਾਤਾਰ ਹੈਂ, ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਾ ਧਨ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣ। ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਰਸਤਾ ਵਿਖਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀਏ। ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਣ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਦਾ ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੀਰੋ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡੂੰਘੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ, ਸੱਜੇ ਗੁੱਥੇ ਵਾਲੇ, ਸੋਚ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ। ਰਿਸ਼ੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਕੂਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਸੱਦਦੇ ਹਨ: "ਵਸੀਸ਼ਠੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਸੋਮ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਕਠੋਰ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ; ਪਸ਼ਾਦਯੁਮਨ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਦੇ ਸੋਮ ਤੋਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜੀ, ਅਤੇ ਸੁਦਾਸ ਪੁੱਤਰ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਲਈ, ਵਸੀਸ਼ਠਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਿਆਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਕਦੇ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸੇ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦਸਰਾਜਨਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਤਸੂਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਲੱਕੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਭਾਰਤਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਘਿਰੇ ਹੋਏ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਤਸੂਆਂ ਦੇ ਜੱਥੇ ਫੈਲ ਗਏ। ਤਿੰਨ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਜੋਤ ਦੇ ਨੇਤਾ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਅਰਪਣ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮਹਾਨਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਵਸੀਸ਼ਠਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਦਿਲ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲੇ; ਯਮ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚੀ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਬੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਸੀ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਹੈਂ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਕੌਂਦ ਵਾਂਗ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਚਮਤਕਾਰ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਤਾਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਯਮ ਦੀ ਸੀਮਾ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਬੀਜ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ; ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਮੈਂ ਉੱਠਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਰਿਸ਼ੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਕਥ ਅਤੇ ਸਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਕੋਲ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਦਾਤਾਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੌਸ਼ਨ, ਦਿਵਿਆ ਸੋਚ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਰਥ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।