ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਪਸ਼ੂ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਮੋੜਦੇ, ਤਾਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ। ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਬਲ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਆਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਜੈਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦਿਨ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਵਰੁਣ ਉਸ ਝੂਠ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸਜ਼ਾ ਨਾ ਆਵੇ। ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਦਾਤਾ ਸਰੂਪਤਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਨਵਾਜੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਕੀਰਤਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕਦੋਂ ਸੱਚੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਣਗੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੇ। ਭਗਤ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੁੜ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਵੇ, ਧਨ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਉਸਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਚਮਕਦੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉਣ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਮੁੜ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਵਣ। ਇਹ ਭਜਨ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਭਗਤਾਵਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਸੱਚਾ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਘੋੜੇ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਧਨਵਾਨ ਹੈ। ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਇੰਦਰ ਮੰਨੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਹੈ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਸਿਰਫ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਫੌਜੀ ਢਾਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੈਮਾਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਭਗਤ, ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਹਨ, ਸਵੇਰੇ ਉਥ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਰ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਲਈ ਉੱਤਮ ਭਜਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਸਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸਭ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੋਂ ਥੱਕਣ ਨਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੇ। ਜਿਵੇਂ ਮਧੂ ਉੱਤੇ ਮੱਖੀਆਂ ਬੈਠਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਬਣੇ ਭਜਨ ਤੇ ਭਗਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆ ਕੇ ਪੀਵੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਨ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਗਤ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਦੇਖੇ ਨਾ ਜਾਣ। ਜਿਹੜਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰੀ ਆਹੂਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਤਾਵਾਂ ਲਈ ਓਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਆਹੂਤੀਆਂ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਕਾਮਯਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਲਸੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਸੁਦਾਸ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਉਸਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਾਰੁਤ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਊਆਂ ਵਾਲੇ ਝੁੰਡ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਉਸਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਹੀਰੋ ਵਾਂਗ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚੈਂਪੀਅਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਜੈ ਧਨ। ਜਿਹੜਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੈਰੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ। ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਲਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸਦੀ ਦਾਤਾ ਸਰੂਪਤਾ, ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਭਾਵ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਆਹੂਤੀਆਂ ਅਤੇ ਭਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ।