ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਅਗਨੀ, ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿਤਾ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਗਨੀ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਬਲ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।" ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਚਮਕਦੇ ਰਹੋ, ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈਂ।" ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਕੋਲ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਰੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਚੰਡ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਲੋਕ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਜੋ ਬਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦੇਵੀਂ, ਅਤੇ ਭਗਾ ਸਾਨੂੰ ਵਾਂਛਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾਏ।" ਅਗਨੀ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਸ਼ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਵਿਤਾ, ਭਗਾ ਅਤੇ ਦਿਤਿ ਵੀ ਵਾਂਛਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਵੀਂ, ਜੋ ਨਾਸਤਿਕ ਸਾਨੂੰ ਆਹਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵੀਂ।" ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਪਰਾਜਿਤ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਅਤੇ ਸੌ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਿੱਠਾਸ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ "ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਦੂਤ" ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਦੀ ਲਾਲ ਲਾਲ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਉਹ ਸੱਦੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਲ ਲਾਲ ਜਿਹੀ ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਜੀਭ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਆਨੰਦਾਂ ਦੇਵੀਂ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੈਥੋਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।" ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਅਗਨੀ ਘਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਹੋਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਚੋਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਹੇ ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿਵੀਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈਂ।" ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਉਹ ਸਭ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ ਬਣਣ। ਉਹ ਦਾਨੀ ਜਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਚਰਾਗਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਅਗਨੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘੀ ਵਾਲੀ ਆਹੁਤੀ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰਕਾਲਿਕ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦੇਵੇ। ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਜੀਭ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਗਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੌ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਅਗਨੀ ਲਈ ਪੂਰੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਦੌਲਤ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਹੋਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਹੇ ਅਗਨੀ, ਚੰਗੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਹੋਵੀਂ, ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵੇਦੀ ਫੈਲ ਜਾਵੇ।" ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਝੋਨੀਆਂ ਖੁਲ ਜਾਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਆਉਣ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਹੁਤੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ flawless ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਂਛਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਵੀਂ, ਅੱਜ ਸਾਡੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਸੱਚ ਹੋਣ।" ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਹੁਤੀ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣਾਇਆ। ਲੋਕ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰੀਏ, ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ ਦੌਲਤ ਦੇਵੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਅਗਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਂਛਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਗਾਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਘੋੜੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।" ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਗਵਾਲੀ ਵਾਂਗ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਜੀਵਨ ਵਾਸਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਮਯੂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਤੋੜਿਆ। ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਦੁ ਯਜਮਾਨ ਬਣੇ, ਮਤਸਿਆ ਦੌਲਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਨੇ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਨੇ ਦੋਸਤ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੈਰ ਕੀਤਾ। ਪਕਥ, ਭਲਾਨਸ, ਅਲੀਨਸ, ਵਿਸ਼ਾਣਿਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ—all ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਰੀਆ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਚਰਾਗਾਹ ਵਾਸਤੇ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ, ਤ੍ਰਿਤਸੂਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਆditi ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈਣ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਰੁਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਲੋਕ ਲਾਭ ਲਈ ਪਾਰੁਸ਼ਣੀ ਤੇ ਆਏ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਗਾਂ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਆਦਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚਰਾਗਾਹ ਨੂੰ ਗਈਆਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਵੀ। ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਭੇਜੀਆਂ, ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਕਵੀਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਦੀ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਨੇ ਕਵਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ। ਜੋ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਦੌਲਤ, ਯਸ਼, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।