ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਪਿਆਰੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ। ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਡੀਆਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਖੜੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਸਰੋਤ ਹਨ, ਪੰਜ ਜਨਮ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਸਦਾ ਅਰਾਧਨਾ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਨਾ ਰੋਕੋ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਤਰਤਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿਓ। ਅਸੀ ਤੇਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਵਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਢਲਦੇ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਜੋ ਸਵੇਰ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਣਗਿਣਤ ਖੇਤਰ ਮਾਪਦੇ ਹੋਏ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ, ਜਦੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਅਥਕ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਗਤ ਨੂੰ, ਮਾਨਵ ਨੂੰ ਮਦਦ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਨਵੇਂ, ਉਮਰਦਾਰ ਗਾਇਕ ਦੇ ਭਜਨ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਮੀਂਹ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਨਵੇਂ, ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਟਣ ਵਾਲੇ, ਯੁਵਕ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸੋਹਣੇ, ਅਦਭੁੱਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਪਸੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਗਾਇਕ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ। ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਭੁਜਯੂ, ਤੁਗਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਰਾਹੀਂ, ਧੂੜ-ਰਹਿਤ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਉਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲਿਆਇਆ। ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਰਥ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਧ੍ਰਿਮਤੀ ਦੇ ਬੁਲਾਉਣ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਏ; ਓਹਦੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਲਿਆਈ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਜਿਹੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੈ, ਹੇ ਆਦਿੱਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਰਾਜਾ, ਬੁੱਧੀਮਾਨੀ ਨਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਹਥਿਆਰ, ਠੱਗਾਂ ਵਿਰੁੱਧ, ਬਚਨ ਅਤੇ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਆਓ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਨਾਲ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿਓ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਮੱਧਲੇ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਓ; ਗਾਇਕ ਲਈ, ਹੇ ਦਇਆਵਾਨੋ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬੰਕਾ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿਓ। ਹੁਣ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਸ਼ਵਿਨ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਨ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ? ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਭੇਟ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੋਮਾ ਪੀ ਸਕੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਘੇਰੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਵਿਛਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ। ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਚਮਕਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਮਦ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਅੱਗਨੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੈ; ਭੇਟ ਘਿਉ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੁਰੋਹਿਤ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਰਪਣ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ। ਸੋਭਾ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਜਾਦੂਗਰ ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ, ਉਪਾਸਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸੋਭਾ ਤੇ ਚਮਕ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਬੋਲੀ, ਹੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਮਦ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਤੇ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਹਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਉੱਤਮ ਵਡਿਆਈਆਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਉਹ ਆ ਗਏ। ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਤੇਜ਼ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੌ ਅਨਾਜ ਦੇ ਟੋਕੇ ਮਿਲੇ। ਸ਼ੰਡਾ ਨੇ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਦਸ ਮੋਟੀਆਂ ਗਾਂ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਸੌ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਈ ਰਸਤੇ ਮਿਲੇ; ਹੁਣ, ਹੇ ਵੀਰ, ਭਰਦਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਦਿਓ; ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਹਾਰ ਜਾਣ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਸਤਾ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਲਮਈਆਂ ਝਲਕਾਂ ਉੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਉਹਦੇ ਘੋੜੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਰਾਹ ਸੁਖਾਲੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਦਾਤਾਂ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਸੋਹਣੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਤੂੰ ਵਿਆਪਕ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ; ਤੇਰੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਚਮਕ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ। ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਵਿਆਪਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੀਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਣ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਜਦਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਚੰਗਾ ਰਸਤਾ, ਤੇਰਾ ਆਸਾਨ ਰਸਤਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਪਾਲਣ ਲਈ ਪ੍ਰਚੁਰ ਧਨ ਲਿਆ। ਜੁਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ; ਤੂੰ ਇੱਛਤ ਦਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਨਿਹਾਰਨਯੋਗ ਹੈਂ। ਘਰ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਉੱਡ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਸਵੇਰ ਸਾਂਝ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਉਪਾਸਕ ਮਾਨਵ ਲਈ। ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ ਉੱਗੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੀ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਲਾਲ-ਜੁਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਉੱਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੰਨ-ਵਾਂਗ ਰਥ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਮਹਿਮਾ, ਤਾਕਤ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਪਾਸਕ ਤੇ ਮਾਨਵ ਲਈ। ਦਇਆਵਾਨ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਸਨਤਾਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅੱਜ, ਦਾਤੀ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਦਾਤ ਦਿਓ। ਹੁਣ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ, ਵੀਰ ਲਈ, ਉਪਾਸਕ ਲਈ। ਹੁਣ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਵੀ ਲਈ, ਜਦ ਉਹ ਭਜਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਦਾਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ। ਹੁਣ, ਹੇ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਗਾਂ ਲਈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜੀ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਸੱਚੀ ਸੀ। ਉਠ, ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਭਰਦਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਉਪਾਸਕ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ। ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਚੁਰ ਧਨ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦਿਓ; ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਦਿਓ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰੂਪ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ—ਇੱਕ ਨਾਂ, ਗਾਂ, ਸਭ ਲਈ ਸਾਂਝੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਦੁਜੀ ਵਾਰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਵਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ।