ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, “ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ, ਮੇਰੇ ਹਵਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਆਓ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਪੀਓ।” ਫਿਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਅਤੇ ਵਧ੍ਰਯਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲਚੀ ਪਣੀਆਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਹਨ, ਸਰਸਵਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਢੀ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਨੇ ਮਹਾਨ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ; ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਕੱਢਿਆ, ਉੱਚ-ਨੀਵਿਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਮਾਲਦਾਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ। ਸਰਸਵਤੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਉਹ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ, ਸਰਸਵਤੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਜਿੱਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਧਨੀ; ਪੂਸ਼ਣ ਵਾਂਗ ਸਾਨੂੰ ਅਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ। ਸਰਸਵਤੀ, ਕੜੀ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਡੀ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਨ, ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੀ, ਚਲਦੀ, ਗੂੰਜਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਤੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਵੈਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕੇ। ਸਰਸਵਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸਾਡੀ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ, ਵਿਸਤਾਰ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਖੜੀ ਹੈ, ਸੱਤ ਸਰੋਤ ਹਨ, ਪੰਜ ਜਨਮ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹੀ; ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੁਲਾਈ ਜਾਵੇ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਖਾਵੇ ਲਈ ਬਣੀ ਰਥ, ਸਰਸਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਕਿਆ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਰਸਵਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਨ; ਆਪਣੀ ਵਾਫ਼ਾ ਨਾ ਰੋਕ; ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਤਰਤਾ ਤੇ ਮਿਹਮਾਨੀਤਾ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਖੇਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾ ਜਾਈਏ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਦੋ ਆਕਾਸ਼ੀ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ, ਵਧਦੇ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ, ਜੋ ਸਵੇਰ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਸ਼ੁਧ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕਈ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ ਹੋਏ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦੇ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ। ਉਹ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਰਸਤਾ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਥੱਕੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਮਨ-ਦੀ-ਗਤੀ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੂਜਕ, ਮਰਤਬੀ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ, ਵਧਦੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਗਾਇਕ ਦੇ ਗੀਤ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ; ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ, ਭੋਜਨ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਹੋਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ, ਪੁਰਾਤਨ, ਅਟੱਲ, ਨੌਜਵਾਨ। ਉਹ ਦੋ, ਸੁੰਦਰ, ਅਜੋਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ, ਜੋ ਸਤਕਾਰੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੁਜਯੂ, ਤੁਗਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਬਚਾਇਆ; ਧੂੜ ਰਹਿਤ ਰਸਤੇ, ਉਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲਿਆਏ। ਵਿਜੇਤਾ ਰਥ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ, ਵਧ੍ਰਿਮਤੀ ਦੇ ਬੁਲਾਵੇ 'ਤੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗਏ; ਜਿਹੜਾ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਗਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਦਾਨੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਜੋ ਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਰਤਬੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ, ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਜੋ, ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਗਹਿਰਾ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਹਥਿਆਰ ਲਈ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਲਈ, ਬਚਨ ਲਈ, ਹਾਨੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ। ਆਪਣੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਆਓ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਨੁੱਖ-ਭਰਿਆ ਰਥ ਨਾਲ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟੋ। ਉੱਚ, ਵਿਚਲੇ, ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਆਓ; ਤਾਂਕੜ, ਗਾਂ-ਭਰਿਆ ਘੇਰਾ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦੋ, ਗਾਇਕ ਲਈ, ਦਾਨੀ। “ਹੁਣ ਉਹ ਮਹਾਨ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ-ਬਾਰ ਬੁਲਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੀਤ ਨੇ ਅਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ?” ਉਹ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ; ਇਸ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਹਵਨ ਲਈ ਆਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੋਮਾ ਪੀ ਸਕੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਟੁੱਟ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਕਾਰੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਸੋਮਾ-ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕੁਸ਼ ਪਸਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ। ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਪੱਥਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਉਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਬਣੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਅੱਗ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ; ਹਵਨ ਵਹਿ ਰਿਹਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਪੁਰੋਹਿਤ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਵਨ ਜੋੜਿਆ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ। ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਸੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ; ਪੂਜਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਲਿਆਏ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਤੇਜ਼। ਤੁਹਾਡੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੇ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ; ਸਤਕਾਰੀ ਬੋਲੀ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਉਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਬਣੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਏ। ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ-ਦੀ-ਗਤੀ ਰਥ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ। ਤੁਸੀਂ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਵਾਫ਼ਾ ਵਾਂਗ ਵਧੀਕ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਉੱਤਮ ਸਤਕਾਰੀ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਨਵਾਦੀਤਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਆਏ। ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਤੇਜ਼ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੌ ਅਨਾਜ 'ਚ ਦਿੱਤੇ; ਸ਼ੰਦਾ ਨੇ ਦਾਨੀ ਦਾ ਧਨ, ਦਸ ਮੋਟੀਆਂ ਗਾਂ, ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ। ਸੌ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਈ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਦਿੱਤੇ; ਹੁਣ, ਵੀਰ, ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਦੋ; ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਫ਼ਾ ਨਾਲ ਹਾਰ ਜਾਵਣ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਸਤਾਰ ਰਸਤਾ, ਉਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਸਵੇਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਮਾ ਉਠੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਮਕ ਰਹੇ। ਉਹ ਸਭ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਸਾਨ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਦਾਨੀ ਇਨਾਮ ਵਾਫ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਿਖਣ 'ਚ ਸੁੰਦਰ, ਉਹ ਚੌੜੀ ਚਮਕਦੀ; ਤੇਰੇ ਕਿਰਣਾਂ, ਸਵੇਰ, ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ। ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆ ਜਾਂਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਚੌੜੀ ਫੈਲਾਉਂਦੇ। ਹੀਰੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਾਣ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸਤਕਾਰੀ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਦੀਤਾ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।