ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੋਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਸਭ ਪੂਜਨਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਤੁਤਿ ਸੁਣੋ। ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਵਿਖਰੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿਓ।” ਉਹ ਆਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਗੁਫਾ-ਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਣ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਸਤੇ ਦਿੰਦ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਪਰਜਨਯਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰੋ; ਸਾਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨਦਾਇਕ ਧਨ ਦਿਓ।” ਭਗਤ ਨੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾਈ, ਅਗਨੀ ਜਗਾਈ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਤੁਤਿ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, “ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।” ਫਿਰ ਉਹ ਪੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਮਾਰਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਰਥ ਜੋੜਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਪੁਸ਼ਣ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ ਮਿਲਾਵੋ। ਜੇ ਉਹ ਦਾਤਾ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ ਪੁਸ਼ਣ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵੱਲ ਮੋੜੋ। ਸਾਡੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਕਰੋ, ਰਸਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ।” ਉਹ ਪੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, “ਕੰਜੂਸਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਮਰਾਹੀ ਵਿੱਚ ਪਾ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕਾ। ਹੇ ਪੁਸ਼ਣ, ਉਸ ਕੰਜੂਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਲੱਭ, ਉਸਨੂੰ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਵਸ਼ੀ ਹੰਕਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਕੰਜੂਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਿੰਨ, ਝੰਜੋੜ, ਉਸਨੂੰ ਦਾਨੀ ਬਣਾ। ਸਾਨੂੰ ਮਵਸ਼ੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸਮਝ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿਓ।” ਫਿਰ, ਭਗਤ ਪੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸਾਥੀ ਮਿਲਾਵੋ ਜੋ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦੱਸੇ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਕਹੇ—ਇਹੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਪੁਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਈਏ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਣ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ, ਨਾ ਉਸਦਾ ਧੁਰਾ ਢੀਲਾ ਪੈਂਦਾ, ਨਾ ਉਸਦਾ ਡੰਡਾ ਘਿਸਦਾ। ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਧਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਣ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ, ਸਾਡੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ। ਕੋਈ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਨਾ ਭੁੱਲੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ; ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ ਆ। ਹੇ ਪੁਸ਼ਣ, ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ, ਜੋ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਮਿਲੇ।” ਫਿਰ ਭਗਤ ਪੁਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਿਮੁਚੋ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਆਓ, ਹੇ ਨਪਾਤ ਆਘ੍ਰਣੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਥਵਾਨ ਬਣੋ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ ਰਥਵਾਨ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਆਘ੍ਰਣੀ, ਦਾਨੀ, ਧਨ ਦੇ ਢੇਰ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਦੋਸਤ ਹੈਂ। ਆਓ, ਪੁਸ਼ਣ ਦੀ ਸਤੁਤਿ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੂਰਜ ਸਾਡੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ; ਇੰਦਰ ਦਾ ਭਰਾ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਢੋਣ ਵਾਲੇ ਪੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੱਬ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਕੁਝ ਲੋਕ ਪੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ‘ਕਰੰਭਾ’ ਕਹਿ ਕੇ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਭਗਤ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਜੋ ਪੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸੱਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਰੱਬ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ ਰਥਵਾਨ, ਸੱਚਾ ਸਾਥੀ, ਚੰਗਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਹੀਆ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ; ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ ਰਥਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਅੱਜ ਆਖਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਅਦਭੁਤ, ਗਿਆਨੀ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਮੂਹ ਦਿਓ; ਪੁਸ਼ਣ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਅੱਜ, ਕੱਲ੍ਹ ਅਤੇ ਹਰ ਭਵਿੱਖ ਲਈ।” ਫਿਰ, ਭਗਤ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ, ਸੁਖ-ਚੈਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਸੋਮਾ ਜੁਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਕਰੰਭਾ ਦੀ; ਕਿਸੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਘੋੜੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਇਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਉਥੇ ਪੁਸ਼ਣ ਉਸਦਾ ਸਾਥੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਤੋਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਸ਼ਣ, ਅਗਨੀ, ਪਰਜਨਯਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤੁਤਿ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਰੱਖਿਆ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ।