ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕ—ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼—ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਪੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਰੁਤਗਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੱਦ ਸੁਣ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਾਸਤੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਇਕ ਨੇ ਨਵਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਅਰਪਣ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਜੈਜੈਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਾਤਾ ਵਾਂਗ ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੈਰ-ਸਲਾਮਤੀ ਦੇਣ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੰਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ, ਮਾਵਾਂ, ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ-ਫਿਰਦੀ ਅਤੇ ਖੜੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਜਨਨੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੂਲ ਹੋ। ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਦੇਵਤਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਭਗਤ ਦੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਜੋ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਸਵੇਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਤੂੰ, ਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਗਨੀ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਹੋ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਰਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਂ। ਨਾਸਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਓ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਅਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਓ। ਉਹ ਦਾਤਾ, ਚਮਕਦੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੈਵੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ, ਗਊ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ। ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਣ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਣ। ਰਿਭੁਕ੍ਸ਼ਾ, ਪਰਜਨਯ ਅਤੇ ਵਾਤਾ ਸਾਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਭਗਾ, ਅਤੇ ਜਲ ਪੁੱਤਰ ਦਾਨੁ ਸਾਡੇ ਰਖਿਆਕਾਰ ਹੋਣ। ਤਵਸ਼ਟਰ, ਦੈਵੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਪਾਤਾਲ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਣ। ਅਹਿਬੁਧਨਯ, ਡੂੰਘਾਈ ਦਾ ਨਾਗ, ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਖਦਾਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਣ। ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੈਵੀ ਹੋਤਾਰ, ਵਸੁ, ਅਤੇ ਅਜੇਯ—all praise-worthy—ਪੂਜਾ-ਯੋਗ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਉਹ ਮਹਾਨ, ਅਟੱਲ ਨੇਤਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦਾ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਸ਼ੁੱਧ, ਸੋਹਣਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਂਗ ਉਹ ਸੂਰਜ ਜਗਤ ਉੱਤੇ ਵਿਖਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਸਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਵਕਰਾ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ, ਆਰ੍ਯਮਨ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੱਚ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ: ਅਦਿਤੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਆਦਰਨੀਯ, ਆਰ੍ਯਮਨ, ਭਗਾ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਅਡੋਲ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਝੂਠ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸੱਚੇ, ਦਾਨੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੋ, ਹੇ ਆਦਿਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਆਕਾਸ਼ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਧਰਤੀ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਅਟੱਲ, ਅਗਨੀ ਸਾਡਾ ਭਰਾ, ਵਸੁ, ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ। ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਅਦਿਤੀ ਸਮੇਤ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਖਿਆ ਦਿਓ। ਨਾ ਭੇੜੀਆ, ਨਾ ਭੇੜਣੀ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਪੂਜਨੀਯ ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਣ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਰਥਵਾਨ ਹੋ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਦੁਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵਸੁ-ਕਰਮ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਹੋ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਸੱਚ ਦੇ ਰਥਵਾਨ, ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਦੇ, ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ, ਪੂਜਨੀਯ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਗਨੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਜ ਕਰਦੇ, ਸੱਚ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਧਰਤੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਪੂਸ਼ਣ, ਭਗਾ, ਅਦਿਤੀ, ਪੰਜ ਜਨ, ਚੰਗੀ ਰਖਿਆ ਵਾਲੇ, ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ, ਸਾਡੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਦਦਗਾਰ ਬਣਨ। ਹੁਣ, ਭਰਦਵਾਜ ਯਾਜਕ ਵਾਂਗ ਦੈਵੀ ਆਸਥਾਨ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਭਗਤ ਸੁਖੀ ਹੈ; ਜੋ ਦੈਵੀ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਪਾਪੀ, ਵੈਰੀ, ਚੋਰ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਲਈ ਰਾਹ ਸੁਗਮ ਕਰ। ਸੋਮਾ, ਪੀੜ ਪੱਥਰ, ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਲਾਲਚੀ ਪਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੇੜੀਆ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਤੂੰ ਦਾਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਜਿੱਤੂ, ਸਾਡੇ ਰਾਹ ਸੁਗਮ ਕਰ, ਹੇ ਘਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਰਾਹ ਲੱਭੀਏ ਜੋ ਭਲਾਈ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ ਅਤੇ ਧਨ ਮਿਲੇ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਦਿਨ ਜਾਂ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਥਾਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਘਣੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਵੇ। ਜੇਹੜਾ, ਹੇ ਮਰੁਤਗਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਆਉਣ, ਆਕਾਸ਼ ਭੀ ਉਸ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ। ਸੋਮਾ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਜੇ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਤਪਤ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾ। ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਣ; ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਅਟੱਲ ਪਹਾੜ, ਪਿਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਣ। ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਵੇਖੀਏ; ਤਾਂ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਦਦਗਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ। ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਮਦਦ ਨਾਲ ਆਵੇ; ਸਰਸਵਤੀ, ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ; ਪਰਜਨਯ, ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ; ਅਗਨੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਆਵੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਓ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ, ਇਸ ਕੁਸ਼ ਅਸਨ ਤੇ ਵਿਅਸਤ ਹੋਵੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਵਾਲੀ ਹਵਨ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਆਓ। ਅਮਰ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਸੁਣੋ, ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿਓ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸੱਚ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੋਗ ਹਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ। ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਗਣ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਆਰ੍ਯਮਨ, ਇਹ ਸਾਡੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਅਗਨੀ, ਹੋਤਾਰ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਯਜਨਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ, ਦੈਵੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ—ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੇੜੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਯਜਨਾ ਯੋਗ ਹਨ, ਇਸ ਕੁਸ਼ ਅਸਨ ਤੇ ਆ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਰਖਿਆ ਮੰਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਖ, ਧਨ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਣ।