ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਪੂਜਣਯੋਗ ਇੰਦਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ—even ਜੇਕਰ ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਸਾਰੇ ਸ੍ਰੋਤ, ਭਜਨ, ਗੀਤ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਮਾਂ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਪਕ ਧਨ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ—ਵਜਰਧਾਰੀ—ਅਨੇਕ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੜੀ ਬਲਵਾਨ, ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਿੱਤਰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਵੀਆਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਅਣਜਾਣ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਹਰ ਰੂਪ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਹਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਉਹਦਾ ਵੱਖਰਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੁਆਰਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਸੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਵਸ਼ਟਰ। ਕੌਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ? ਅਸੀਂ ਗੋਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਧਰਤੀ ਵਿਸਥਾਰ ਅਤੇ ਖੁਲ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਇਨਾਮ ਦੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਰੱਖ; ਇੰਦਰ, ਗਾਇਕ ਲਈ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਕਾਲੇ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਦਾਸਾ ਵਸਨਯਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਰਚਿਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਬਰਾ ਨੂੰ ਵੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸਤੋਕਾ ਨੂੰ ਦਸ ਰਥ, ਦਸ ਘੋੜੇ, ਦਸ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਅਤੇ ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਤੋਂ ਸ਼ੰਬਰਾ ਦਾ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਤੋਂ ਦਸ ਘੋੜੇ, ਦਸ ਰਥ, ਦਸ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ; ਦਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੋਲੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਦਸ ਸੀਟਾਂ ਵਾਲੇ ਦਸ ਰਥ, ਸੌ ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਅਸ਼ਵਥਾ ਨੇ ਪਾਯੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੰਜਯਾ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ, ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ, ਵੀਰ ਬਣ। ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ; ਤੇਰਾ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਲਿਆਵੇ। ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੋਂ, ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਤਾਜ਼ਗੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ, ਰਥ ਨੂੰ ਹੋਮ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਅੱਗੇਲਾ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਬੀਜ, ਵਰਨ ਦਾ ਨਾਭ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਹੋਮ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਹੋਮ ਲਈ ਰਥ ਚਲਾਉ। ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਦਿਓ; ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਡੰਗ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ; ਹੋਰ ਦੂਰ ਧੱਕ। ਹੇ ਡੰਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਗੱਜਦਾ ਹੈਂ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੁੱਠੀ ਹੈਂ—ਦੁਰਜਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ। ਉੱਠ, ਹੇ ਡੰਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ; ਜਿੱਤ ਦੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ। ਸਾਡੇ ਰਥਵਾਨ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਕਠੇ ਚੱਲਣ; ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਯੋਧੇ ਜਿੱਤਣ। ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਉੱਤੇ ਕੁਰਬਾਨੀ, ਭਜਨ ਉੱਤੇ ਭਜਨ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਕਲਾ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਮਰ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਭੜਕਦਾ ਰਹਿ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ; ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ। ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸਮਝ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਹੇ ਅਗਨੀ; ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਤੇ ਧਨ ਲਿਆ। ਪਾਣੀਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ। ਜੋ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ। ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਪੀਲਾ ਬਲਦ ਕਾਲਿਆਂ ਵਿਚ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕ। ਭਰਦਵਾਜ ਦੁਆਰਾ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਮਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਰੋਸ਼ਨ। ਤੂੰ ਸਭ ਘਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ। ਸਾਨੂੰ, ਨਵੇਂ, ਸੌ ਬੁਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ। ਅਦਭੁਤ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰ। ਇਸ ਧਨ ਦਾ ਰਥਵਾਨ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ; ਸਾਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਚਲ। ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਰੰਮਲ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਰਾਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਾਈ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਅਤੇ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ। ਆਓ, ਦੋਸਤੋ, ਨਵੀਂ ਧੁਨ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵੱਲ ਜਾਓ। ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਓ, ਰੋਕੋ ਨਾ। ਉਹ ਮਾਣ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਦਾ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਅਮਰ ਮਾਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਦਿਓ; ਉਹ ਗਾਂ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਵਿਚ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ ਜਾਦੂਗਰ, ਅਰਯਮਨ ਵਾਂਗ ਦਿਆਲੂ, ਦਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਬਲਵਾਨ ਟੋਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ, ਅਜੇਤੂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਉਣ। ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ। ਪੂਸ਼ਣ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਜਲਦੀ ਆ; ਮੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ। ਵੈਰੀ ਲੋਕ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਕਾਲੀ ਕਾਂ ਵਾਂਗ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਾ ਕਰ, ਨਾ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਹੀ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ گردਨਾਂ ਇੰਨਾ ਭਾਰ ਝੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕੇ; ਭਰਪੂਰ, ਨਾਹ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਾਂਗ, ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਮੌਤੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਪੂਸ਼ਣ, ਸਾਡੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ; ਹੁਣ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ। ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ, ਨਰਮ ਚਿੱਤ ਸਾਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਣ; ਦੇਵ, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਜੋ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ, ਦੇਵਤਾ, ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਈ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਨਾਮ ਜੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ।