ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਸ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਦਾ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੀ—ਚਾਹੇ ਮਦਦ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੱਦਦ ਦੇ ਸਰੋਤ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਸਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਇਨਾਮਾਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਵੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕਿ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦਾਸਯੁਆਂ ਨੂੰ ਵਖਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਰਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਮਾਣੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਕਿ ਵੈਰੀ ਨੇੜੇ ਹਨ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਆਪਣੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪਰਾਏ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਈਰਖਾਲੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ—ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਜਿਹੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਬਲਵਾਨ, ਤੇਜ਼, ਨਿਰਭੀਕ ਜਾਂ ਯੋਧਾ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਜੰਮਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੈਰੀ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ, ਸਾਰਾ ਬਲ, ਸਾਰਾ ਯਸ਼ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਭਰਦਵਾਜ ਲੋਕ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਾਕਤ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੀਰੋ ਦੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਨਾਮ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੀ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਕਵੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕutsa ਵਾਸਤੇ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਅਤਿਥਿਗਵ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਹੀ ਰਥ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਅਤੇ ਲੜਾਕੂ ਬਲਦ ਦਸ਼ਦਯੁ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਗਰਾ ਦੀ ਵੀ ਵੈਤਸੂ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਤੁਜੀ ਗਾਇਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਵੇਖੇ, ਦਾਸਾ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਮੂਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਰਾਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਤ੍ਰੈਗੁਣ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤਾਰਦਨ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਯਸ਼ ਮਿਲੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਕੀਤਾ। ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਹੁਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ? ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਹੱਦ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਨਵੀਆਂ-ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਰਸ਼ਿਖਾ ਦੇ ਬਚੇ-ਕੁੱਚੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਵਜਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੂਰ ਤੱਕ ਗੂੰਜੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਰਸ਼ਿਖਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਹਰੀਯੂਪੀਆ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਚੀਵੰਤ ਲਈ ਜੰਗ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਯਵਿਆਵਤ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਬਕਤਰਬੰਦ ਵੈਰੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਤੀਰ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਞਜਯਾ ਲਈ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਚੀਵੰਤ ਲਈ ਦੈਵਾਵਾਤਾ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਵੀਹ ਰਥੀ, ਗਾਂਆਂ ਅਤੇ ਵਿਆਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਦੱਖਣੀ ਹਿੱਸਾ ਪਾਰਥਵਾਂ ਵਲੋਂ ਦਾਤ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਾਂਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਅਸਾਡੇ ਵਾਲ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਚੰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਇੰਦਰ ਵਾਸਤੇ। ਇੰਦਰ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੇਰੇ ਦਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਰਤਨ ਅਟੁੱਟ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਚੋਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਦੂਰ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਜਾਲ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਗਾਂਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਨਿਡਰ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਾਂਆਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਹਨ, ਗਾਂਆਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੰਦਰ ਹਨ, ਗਾਂਆਂ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਲੋਕੋ, ਇਹ ਗਾਂਆਂ ਹੀ ਇੰਦਰ ਹਨ—ਮੈਂ ਦਿਲੋਂ ਤੇ ਮਨੋਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਗਾਂਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਘਰ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਂਆਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਚਰਾਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੁਤਲੇ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਾ ਕੋਈ ਚੋਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਗਾਂਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੋਜਿਆ ਜਾਵੇ, ਬਲਦ ਦੇ ਬੀਜ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਆਪਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਹਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਲਗਾਮਾਂ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਸ਼ਾਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਉਹ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਤਾਕਤਵਰ, ਕੁਸ਼ਲ ਹੈ, ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਰਸ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਅਨਾਜ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਗਤੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਆਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਮਾਂਦੀ। ਸੂਰਜ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵੀ ਸਭ ਉੱਤੇ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਣਮੋਲ, ਵੱਖਰੇ, ਅਣਜਿੱਤੇ ਹਨ, ਦੱਸਯੁਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕਲਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਵਧਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਦਾਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਸਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।