ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਾਇਕ, ਜਿਵੇਂ ਚਰਾਗਾਹ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂ, ਅਪ੍ਰਸੰਨ ਨਾ ਹੋਣ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਣ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਤਾਕਤ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਕਰਮਣ ਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਚਲਣ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵਰਗੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਲੇਇਨਾਂ ਤੇ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਦੇ ਵੀ ਵਰਖਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਛੱਡਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਉਹ ਪਰਜਨਯ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਘਰ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੋਕ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਰੁਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਵਾਟੇ ਵਾਂਗ ਹਥੀਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ, ਘੋੜੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਲਗਾਮਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਣ। ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਭਾਵਭਰੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ, ਤੇ ਉਮਰ ਦੇ ਰੱਖੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਫ਼-ਦਿੱਖਣ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗੀਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਖੁਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਭਜਨ ਤੇ ਸਾਮ ਗਾਵਣ। ਉਹ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ, ਮਨੋਹਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੈਨਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ। ਜਦੋਂ ਮਾਰੁਤ ਦੂਰੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਭਗਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਚਮਕ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਉਪਹਾਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ? ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇਣ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਰੋਕਣ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖੀ ਚਲਾਕੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਰਹੇ। ਮਾਰੁਤ ਸਥਿਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਡਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਿੱਢੇ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚਾਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਹਨਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਜੁੜੀ ਰਹੇ। ਮਾਰੁਤ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਾਦਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਲਾਲ ਘੋੜਾ ਰਥ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਮਦਦ ਲਈ, ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਕਣਵਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਵੀ ਆਉਣਗੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੁਤ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੇ ਸਦਾ ਕਣਵਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵਰਖਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਹਾਇਤਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਜੇਤੁ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਪਹਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤੁ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਰੁਤ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਵਾਰੀ ਵਾਂਗ ਵਗਾ ਦਿਓ। ਭਗਤ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ। ਭਗਤ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੌਲਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਇਕਤਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਤੇ ਸੁਵਚਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਉੱਚੇ, ਦਾਨੀ, ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁਰਸ਼, abundance ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਣ। ਜੋ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਭਗਤ ਵਧੀਆ, ਨਾਇਕਤਮਕ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਭੋਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਉਹ ਭਜਨ ਤੇ ਸਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੁਭ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਉਚਾਰਨ, ਤੇ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੁਣਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਫਲ ਮਿਲਣ। ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਡਰ ਵਿਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਿਵਾਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵਜਰਧਾਰੀ ਲਈ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ। ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਚਤੁਰ ਰਖਵਾਲੇ ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਆਰਯਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਤੇ ਨਿਰੋਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖਤਰੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਸਾਨ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਠੋਕਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਤੂੰ ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਖਜਾਨੇ, ਦੌਲਤ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਆਯੁ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰਯਮਨ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾ ਬੋਲਣ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਸਣ, ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਗਾਂ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ। ਫਿਰ ਭਗਤ ਪੁਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ—"ਹੇ ਪੁਸ਼ਨ, ਸਾਡੇ ਰਸਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਰ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚਲ।" ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਜਾਂ ਭੇੜੀਆ-ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾ ਪੁਸ਼ਨ ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਹਿਰਦੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਖੀ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਆਸਰਵਾਦਿਤ ਰਹਿਣ।