ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਜਾਗਰਤ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਡਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਕismet, ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਰਾਜ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਉਸ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡੀ, ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਸ਼ਸਵੀ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਦਾ ਮਸਤਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ, ਸਚ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਪਾਤਰ। ਉਹ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਭੀ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਸਨ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਸਾਰੇ ਯਜਕ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਰਥਵਾਹ ਤੇ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਹੀਰਿਆਂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਰੱਖੋ, ਹਮਾਰੇ ਲਈ, ਰਾਜਾ। ਅਗਨੀ, ਅਮਰ, ਜਦੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਅਮਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਨਿਆਂ, ਅਗਨੀ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀ ਦੀ ਨੀਸ਼ਾਨੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਨੀਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ, ਤੇ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਨੇ ਖੇਤਰ ਮਾਪੇ; ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਮਾਪੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਅਟੱਲ, ਰਖਵਾਲਾ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਅਗਨੀ, ਚਿਤਵਾਨ ਵਾਲੀ, ਲਾਲ-ਚਿੱਟੇ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣੂ, ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਵਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਤਨ, ਸੋਮੇ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ, ਅਗਨੀ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਨਿਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਨੇ ਮੱਧ-ਖੇਤਰ ਮਾਪਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਅੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਕੀਤਾ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਲਾਂ, ਢੱਕਣੇ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਲਈ। ਜਲਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਭਜਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਮਾਤਰੀਸ਼ਵਨ ਨੇ, ਦੂਰੇ ਤੋਂ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਵਿਵਸਵਤ ਲਈ ਲਿਆਇਆ। ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਅਗਨੀ, ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਨਵੀਂ ਮਹਿਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ, ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਜਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜਹਾਰਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਵੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ, ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਰਾਜ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੀਰਾਪਨ ਬਣਾਓ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ, ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ। ਅਗਨੀ, ਆਪਣੇ ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰੋ, ਤਿੰਨ-ਭਾਗੀ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧੋ, ਸਤਕਾਰੀ। ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਅਗਨੀ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਧਾਗਾ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਵਣਜ, ਨਾ ਉਹ ਜੋ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਣਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰਦਾ? ਕੌਣ ਉੱਪਰ, ਕੌਣ ਹੇਠਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ? ਉਹ ਧਾਗਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵਣਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਗੱਲ ਸਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਵੱਖਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਹੋਤਰ ਹੈ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਚਾਨਣ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਮਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਚਾਨਣ ਦੇਖਣ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਉਡਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਕ-ਸੁਰ ਤੇ ਇਕ-ਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਉੱਚੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਵੱਖ ਵੱਖ ਉਡਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਚਾਨਣ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਭਟਕਦਾ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਹੁਣ ਕੀ ਸੋਚਾਂ? ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਡਰ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਅਮਰ, ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰੋ; ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰੋ, ਅਮਰ। ਆਪਣੇ ਲਈ, ਸੁਖਦਾਈ, ਆਸਮਾਨੀ, ਚੰਗਾ-ਸਤਕਾਰੀ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਯਜਨ ਤੇ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ। ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡਾ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੋ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਹੋਤਰ, ਅਗਨੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਗਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ। ਭਜਨ ਉਸ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਰ, ਘੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਯਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਸਹਾਇਕਾਂ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੌ-ਧਨ ਦਾ ਇਨਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਵੱਡੀ ਜਗ੍ਹਾ ਭਰ ਲੈਂਦਾ, ਦੂਰ ਤੋਂ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਹਨੇਰੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ, ਲਹਿਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਹੁਣ, ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਬਹੁਤ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਦਿਓ; ਦਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿਓ। ਜੋ ਦਾਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਹੀਰਾਪਨ ਨਾਲ ਵੱਧ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਅਗਨੀ, ਇਹ ਯਜਨ ਸ਼ੁਭ ਬਣਾਓ; ਬੈਠ ਕੇ, ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ। ਭਰਦਵਾਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਤਕਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਧਾਓ; ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਏ, ਸੌ-ਗੁਣੀ ਹੀਰਾਪਨ ਨਾਲ। ਅਗਨੀ, ਹੋਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ; ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਰੋਕੀ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰਨ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੀ ਆਹੁਤੀ ਵੱਲ ਹੋਤਰ ਵਾਂਗ ਮੁੜਣ। ਤੁਸੀਂ ਹੋਤਰ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਾ। ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ, ਆਉ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰੋ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਭਜਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਹੋ; ਗਾਇਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਜਨ ਤੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਆਹੁਤੀ 'ਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਿਆ, ਸਰਵ-ਵਿਦ, ਚਮਕਦਾਰ। ਅਗਨੀ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਅਪਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰੋ। ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ, ਚੁਣੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਘੀ ਭਰੀ ਚਮਚ, ਤੇ ਚੰਗਾ-ਸਤਕਾਰੀ ਭਜਨ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ—ਤਦ ਘਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਸੂਰਜ 'ਤੇ। ਅਗਨੀ, ਪੁਰਾਤਨ ਹੋਤਰ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਗਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ। ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿਓ; ਅਸੀਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਈਏ। ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਹੋਤਰ ਵਾਂਗ, ਘਰ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ 'ਤੇ, ਅਗਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਿਆਂ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਦੂਰੋਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲਪਟ ਨਾਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਸਰਵ-ਵਿਦ, ਪੂਜਨੀਕ, ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਆਪ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋ। ਉਹ, ਤਿੰਨ-ਸਥਾਨੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜੰਗਲ ਫਤਹ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਅਗਨ, ਅਥਕ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਧੋਖਾ ਰਹਿਤ, ਤੇਜ਼, ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਅਮਰ, ਅਣਜਬਰੀ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣੂ, ਤੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਯਜਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਨਣ, ਨਿਆਂ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਅਮਰਤਾ, ਯਜਨ ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ, ਸਦਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੀ ਹੈ।