ਅਗਨਿ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯਜਮਾਨ ਬਣ ਕੇ, ਦਿਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਗਨਿ। ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੋ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਗਨਿ ਵੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ, ਪੁਰਾਤਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਵੇਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ। ਤੂੰ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕਾਬੂ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਪਹਾਰ ਲਿਆਂਦਾ ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ। ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਦਾਤਾਂ ਵਰ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਅਮਨ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਦੇ, ਧਨ ਦਿਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਸੌ ਵਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ, ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਸੱਚੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੁਝ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਯਜਮਾਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਯੋਗ੍ਯ ਭੇਟ ਵਾਲੇ, ਸਵੇਰ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਕਿਸਮਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਭ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਦਾ ਹੈਂ। ਅਜਿਹੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ। ਜੇ ਕੋਈ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂ ਝੂਠੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਉਸਨੂੰ ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਤੇਜ਼ ਲਪਟਾਂ ਸਾੜ ਦੇਣ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯਜਨਾ, ਹੋਮ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਨ, ਮਾਣ ਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਤੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਗਾਇਕ, ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ। ਅਸੀਂ ਧਨ, ਬਹੁਤਾਈ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਅਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਮਰ ਮਹਿਮਾ ਮਿਲੇ। ਨਵੀਂ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ। ਚਮਕਦਾ, ਕਾਲਾ ਪਿੱਠ, ਚਿੱਟਾ, ਦਿਵਿਆ ਹੋਤਰ, ਲੱਕੜ ਚੀਰਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ, ਚਮਕਦੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਅਗਨਿ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਰ ਜਗਾ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ। ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ, ਦਿਵਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਘੋੜੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਪਹੀਆ ਬੱਦਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਚੌੜਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਜੀਭ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਲਪਕਦੀ ਹੈ, ਨਾਸ ਕਰਦੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਰੋਧੀ ਵਾਂਗ ਅਗਨਿ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਹਰਾ। ਉਹ ਅਦਭੁਤ, ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਕਿਸਮਤ, ਅਦਭੁਤ ਰਾਜ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨ ਦੇ, ਵਧੀਆ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੋਵੇ। ਅਗਨਿ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਟੱਲ, ਸਭਤੋਂ ਵਿਆਪਕ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ। ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ—ਦਿਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ, ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਨਾਭੀ, ਧਨ ਦਾ ਆਸਨ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ—ਉਸ ਵੱਲ ਉਹ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਦਿਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਗਨਿ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰਥੀ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਇਆ। ਤੇਰੇ ਪਾਸੋਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਤਾਕਤਵਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਪਾਸੋਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਇੱਛਤ ਧਨ ਰੱਖ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਲੋਚਣਯੋਗ। ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅਮਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਵੇਲੇ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਤੇਰੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਿਯਮ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੋੜ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੱਭਿਆ, ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਮਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਵਧੇ ਹਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ। ਉਹ, ਸਿਆਣੇ ਸੁਝਾਅ ਵਾਲਾ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਖੇਤਰ ਨਾਪ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਖੇਤਰ ਨਾਪ ਲਏ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੇ; ਅਟੱਲ, ਰਖਿਆਕਾਰ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਿੱਟੇ-ਕਾਲੇ, ਮਹਾਨ, ਲਾਲ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਨਵੀਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਚ ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ ਸੁਹਣੀ ਹੋ ਕੇ ਅਗਨਿ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਗਨਿ, ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਨਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਿਆਣਪ ਵਾਲਾ, ਮੱਧ ਲੋਕ ਨਾਪਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਅਦਭੁਤ ਨੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਅੰਦਰ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣਾਈ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ, ਖਾਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਓੜਕਾਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਆਪਣੀ ਕਰ ਲਈ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਤੇ, ਮਹਾਨਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਭਜਨ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਦੂਤ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਅਗਨਿ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵਿਵਸਵਤ ਲਈ ਲਿਆਇਆ। ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਨਵੀਂ ਮਹਿਮਾ ਦੇ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਤੇ ਅਮਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜਹਾਰਾ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਾਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਾਜ ਤੇ ਅਟੱਲ ਵਿਰਤਾ ਕਾਇਮ ਰੱਖ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਲਵੀਂ, ਹੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਹੇ ਅਗਨਿ। ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤਿੰਨ-ਭਾਗੀ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ। ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾ, ਸਿਫ਼ਤਯੋਗ। ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਅਗਨਿ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਧਾਗਾ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਬੁਣਾਈ, ਨਾ ਇਹ ਕਿ ਕੌਣ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੁਣਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਹ ਬੋਲਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਉੱਤੇ, ਕੌਣ ਹੇਠ, ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਧਾਗਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁਣਾਈ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਹੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਉਹ ਵੱਖਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਹੋਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਅਮਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਪੱਕਾ ਟਿਕਿਆ, ਅਮਰ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।