ਸਾਵਿਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਸਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਵਿਤਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪਾਰਜਨਯਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹਣਾ ਕਰੋ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਓ। ਪਾਰਜਨਯਾ, ਜੋ ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨੀ, ਪੌਦੇ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਪਾਰਜਨਯਾ ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਮੰਦਭਾਗਿਆਂ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤ inocent ਵੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਰਥ-ਸਵਾਰੀ ਆਪਣੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਬਕ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ, ਪਾਰਜਨਯਾ ਆਪਣੀ ਰੱਖੜੀ, ਮੀਂਹ, ਭੇਜਦਾ ਹੈ; ਦੂਰੋਂ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਧੁਨ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਪਾਰਜਨਯਾ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਪੌਦੇ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਰਜਨਯਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਪੌਦੇ ਹਰ ਰੂਪ 'ਚ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਪਾਰਜਨਯਾ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ। ਮਾਰੁਤੋ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪਾਉ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾਓ; ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ। ਗੱਜੋ, ਗੱਜ ਕੇ ਬੀਜ ਰੱਖੋ; ਪਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਘੁੰਮੋ; ਡੂੰਘੀਆਂ, ਭਰਪੂਰ, ਹੇਠਾਂ ਪਈਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚੋਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢੋ—ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਧਾਰਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਵਗਣ। ਵੱਡਾ ਪਾਤਰ ਭਰਕੇ ਵਗਾਓ, ਚੈਨਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਰ ਜਾਏ; ਘੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰੋ—ਗਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਪਾਰਜਨਯਾ ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਗੱਜਕੇ ਮੰਦਭਾਗਿਆਂ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ, ਤੂੰ ਬਿਜਲੀ ਫੜੀ, ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਪੌਦੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ—ਕਿਹੜੀ ਬੁਧੀ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ? ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਈ, ਛੋਟੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਭ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੀ, ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦੀ। ਸੁਰਮਿਆਂ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਜਨ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਚਿੰਘਾੜਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓ ਸ਼ਾਨਦਾਰ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੁੱਖ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਟੋੜ ਦਿੰਦੀ; ਜਦ ਤੇਰੀ ਬਿਜਲੀ ਬੱਦਲੋਂ ਵਗਦੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੀ।