ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ, ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਚੁਣਿਆ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ। ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਪੀ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਪ ਲਿਆ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰਾ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਵਿਤਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਸਵਿਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਤਕਾਰੀ ਭਜਨ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ, ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਤੇਜ਼ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਖੁਦ-ਅਰਜਿਤ ਮਹਿਮਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜਸਤਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਘਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਹ, ਦਾਤਾ ਸਵਿਤਾ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹਿੱਸਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਅੱਜ, ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਚੰਗਾ ਨਸੀਬ ਦੇ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਕਰ। ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇ। ਅਦਿਤੀ ਲਈ, ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਅੱਜ, ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਤਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਆਗੇ-ਆਗੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਵਿਤਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਰਜਨਯਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ ਬਲਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਤਾ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦਾ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਪਾਰਜਨਯਾ ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਥਵਾਹ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋੜਾ ਲਾ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਦੂਤ ਭੇਜਦਾ ਹੈ; ਦੂਰੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਪਾਰਜਨਯਾ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਪਾਰਜਨਯਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਧਰਤੀ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ, ਪਸ਼ੂ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਪੌਦੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਪਾਰਜਨਯਾ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਹੇ ਮਾਰੁਤੋ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਓ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਿਆਓ; ਗੱਜ ਕੇ, ਹੇ ਅਸੁਰਾ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕੋ। ਗੱਜੋ, ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਾਓ, ਬੀਜ ਪਾਓ, ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਘੁੰਮਾਓ; ਡਿੱਗੀਆਂ, ਭਰੀਆਂ, ਥੱਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀਆਂ ਖਿੱਚੋ—ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਮਿਲ ਜਾਣ। ਵੱਡਾ ਭਾਂਡਾ ਖਾਲੀ ਕਰੋ, ਨਦੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਗਣ; ਘਿਉ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰੋ—ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਤੂੰ, ਪਾਰਜਨਯਾ, ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਮਾਰਦਾ, ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ, ਬਿਜਲੀ ਫੜੀ, ਖੇਤਾਂ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ—ਕਿਹੜੀ ਸੂਝ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ? ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਈ, ਛੋਟੇ-ਵੱਡੇ ਸਭ ਨੂੰ ਝਲਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਭਜਨ ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਜਾੜ ਦਿੰਦਾ, ਜਦ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਤੇਰੀ ਬਿਜਲੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਭਜਨ ਚਲੇ sovereign, ਡੂੰਘੇ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਕੋਲ, ਜੋ ਚਮੜੀ ਤਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਲਈ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਨੂੰ ਬਲ ਦਿੰਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ; ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਨੇ ਸੂਝ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਸੋਮਾ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਰੱਖੀ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਲਟਕਦੇ ਬੱਦਲ, ਗੁਫਾ ਭੇਜੀ; ਉਹ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਨਾਜ ਵਾਂਗ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਵਰੁਣ ਦੁੱਧ ਵਗਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਬੱਦਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੱਡੇ, ਤਾਕਤਵਰ, ਉਭਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਵਰੁਣ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਪ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਿਆ; ਜਦ ਨਦੀਆਂ ਇਕਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਅਰਯਮਨ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰਾ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਦੀ ਸ਼ਰਣ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੀਂ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਚਾਹੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ, ਵੈਰੀਤਾ, ਹਨੇਰੇ, ਸਚ, ਜਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਖੁਲ ਜਾਣ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਜਾਈਏ, ਹੇ ਵਰੁਣ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਾਨਵ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਤਾ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ। ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਹਨ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਸਿਮਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਬਲ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦਾਨੀ ਹਨ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਵਧ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਰਥ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਿਮਰਦਾ ਹਾਂ; ਵੱਡੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਗਾਇਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਦੋਵੇਂ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਨਵ ਲਈ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਿੱਸਾ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਹਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਘਿਉ ਵਰਗਾ ਸੁੱਚਾ, ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼, ਧਨ, ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਓ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵੱਲ ਜੋ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਸਦਾ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਸਮੂਹ ਵੱਲ, ਯੋਗਯ ਹਵਨ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਤਾਕਤਵਰ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼, ਬਲਵਾਨ ਵੱਲ।