ਸੁਨੋ, ਕਿਵੇਂ ਰਿਗਵੇਦ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਿਨ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਲੈ ਕੇ, ਘੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੋਚ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਡ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣਿਆ, ਉਸਦੇ ਘਰ-ਵੰਸ਼ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਹੋਣ, ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ। ਅਸੀਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਕਿਰਪਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਚੱਲਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਧਨ, ਵੀਰ ਅਤੇ ਅਮਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਨਾਸਤਿਆਂ, ਆਓ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ। ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਕੇ ਸੋਮਾ ਰਸ ਵੱਲ ਆਓ। ਹਰਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਰਾਗਾਹ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਵੱਲ ਆਓ। ਤੁਸੀਂ ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਮਾ ਵੱਲ ਆਓ। ਜਦੋਂ ਅਤ੍ਰਿ ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਕਾਰਿਆ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਵੀਂ ਮਦਦ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਜਣੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਲਈ ਰਾਹ ਖੁੱਲਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਪਤਵਧ੍ਰਿਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਪਤਵਧ੍ਰਿਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਤੇ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸਾਰਿਆਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਕਮਲ ਦੇ ਝੀਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਠਰ ਵਿਚਲਾ ਬੱਚਾ ਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਜੰਮ ਜਾਵੇ। ਹਵਾ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਜਠਰ ਸਮੇਤ ਜੰਮ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਮੁੰਡਾ ਮਾਂ ਦੇ ਜਠਰ ਵਿਚ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਲਿਆ ਪਿਆ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜੰਮ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਉਸ਼ਾ, ਦਿਵਸ ਦੀ ਬੇਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਜਗਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਤਿਕਾਰੀ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੱਚੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਸਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਅੱਜ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ, ਚੜ੍ਹਦੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਅਸਲ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਅੱਗਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ, ਸੁੰਦਰ, ਦਾਨੀ, ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੁਝ ਟੋਲੀਆਂ ਉਸਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਿਤੇ ਦਾਨ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਦਾਨੀ ਉਸ਼ਾ, ਸਾਨੂੰ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਵੰਡਦੇ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰ। ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਨਾ ਰੋਕ, ਚੋਰ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ। ਉਸ਼ਾ, ਰੋਸ਼ਨ ਤੇ ਮਹਾਨ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ, ਸੌਖਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੇ ਆਉਂਦੀ, ਸਾਰਾ ਬਲ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਲਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਧਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਤੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੀ, ਦੋ ਚੋਟੀਆਂ ਸਜਾ ਕੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਜਿਹੀ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੁੰਦੀ, ਵੈਰ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ, ਭਗਤ ਲਈ ਖਜਾਨੇ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਵਿਤਰ ਦੇ ਯਸ਼ਸਵਾਨ ਗੁਣ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਸੋਚ harness ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਵਿਤਰ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਛੱਡਦਾ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ। ਸਾਵਿਤਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਖੇਤਰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪੇ ਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਪੂਸ਼ਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਅਸੀਂ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਗਾ ਦਾ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦੇ ਖੁਦ-ਕਮਾਈ ਹੋਏ ਯਸ਼ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਸਰਕਾਰ ਘਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਉੱਤਮ ਹਿੱਸਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਅੱਜ, ਸਾਵਿਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸੁਖ ਦੇ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਚੰਗਿਆਈ ਦੇ। ਅਦਿਤੀ ਲਈ, ਸਾਵਿਤਰ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਵਸਤੂਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਅੱਜ, ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਸਾਵਿਤਰ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਡੀ ਆਤਮਾ 'ਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।