ਆਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂ। ਇੱਕ ਰੁਸ਼ਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨਾਵ ਹਿਲਦੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੂਰ-ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਐਵੇਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਲਈ ਵਧੀਆ ਸਿੰਗ, ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਖੜੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸ਼ਚਰਜਮਈ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੀ ਤੀਲੀ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਦੇਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ। ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ। ਮਰੁਤਾਂ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗਾਇਕ ਹਨ, ਨੇ ਆਕਾਸ਼ੀਕ ਭਾਂਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਰੁਸ਼ਿ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਨੂੰ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ, ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਰਥਾਂ ‘ਚ ਖੜੇ ਹੋ, ਉਥੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਮਰੁਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹੋ। ਸੋਹਣੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਢੱਕਦੇ ਹਨ; ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ, ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਹਨ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ, ਨਾ ਛੋਟਾ; ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਵਧੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪਿਤਾ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਜਾਂ ਅੱਗੀ ਦਾ, ਅਸੀਂ ਭੇਟ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ ਜੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅੱਗੀ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਖੁਸ਼, ਦਾਤਾ, ਅਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਭੇਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਗੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮਾ ਪਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ; ਆਪਣੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਰਬਵਿਆਪੀ, ਅਮਰ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਅੱਗੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ ਆਓ। ਫਿਰ ਰੁਸ਼ਿ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਮਰਦਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ, ਜੋ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੋਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹੋ?" ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਤੁਾਡੇ ਘੋੜੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਲਗਾਮਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆਏ, ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਬੈਠਿਆ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਚਾਬਕ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਖੁਲੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਲਈ। ਓਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਮਹਾਨ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਅੱਗੀ ਵਾਂਗ ਜਗਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਨਤਸ਼ਾਸ਼ਵ ਦਾ ਧਨ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਾਧੂ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਆਵਾਸ਼ਵ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਅਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਇਸਤਰੀ, ਤਦ ਵਧੇਰੇ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈਂ ਜਦ ਤੂੰ ਅਧਰਮੀ ਜਾਂ ਅਨਾਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੀ। ਉਹ ਚਤੁਰ, ਤਰਸਣ ਵਾਲੇ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ; ਆਪਣਾ ਮਨ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੱਲ ਲਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਮਰਦ ਹਾਂ"; ਉਹ ਪਣੀ ਹੈ, ਵੈਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ। ਨੌਜਵਾਨ, ਉਤਸ਼ਾਹੀਨ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ; ਰਸਤਾ ਸ਼ਿਆਵਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਲਾਲਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰੁਸ਼ਿ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੌ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸ ਵਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਧੁਰ ਪਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਉਹ ਦਲ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਜੇਹਾ ਜੋ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤ। ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀਨ ਕਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਨਿਰਮਲ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ, ਬੁੱਧੀਮਾਨੋ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਵੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ, ਯੋਗ੍ਯ, ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਧਨ ਦਿਓ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਅੱਗੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਦਾਰਭਿਆ, ਉਰਮਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੱਕ ਪੁਚਾ। ਅਤੇ, ਹੇ ਅਦਿਤੀ, ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਥ-ਦੌੜ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲ; ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਇੱਥੇ ਚੰਗਾ ਰਥਵਾਨ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਹਰੇ-ਭਰੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੱਚਾਈ ਓਥੇ ਓਹਲੇ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੱਸ ਸੌ ਇਕੱਠੇ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ; ਖੜੇ ਹੋਏ ਨੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਧਾਰਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਇੱਕ ਧੁਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਗਾਂ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਾਡੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਘੋੜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ, ਰਥ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਟੱਲ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਨਾਲ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹُنਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਇਲਾ ਦੇ ਨਾਲ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਮਰੁਤਾਂ, ਅੱਗੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਯਥਾਰਥਤਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।