ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ। ਉਹ ਮਰੁਤ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਸਦਾ ਨਵੇਂ, ਜੋਰਦਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਗੋਧਨ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਖ਼ਸ਼ਣ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁਦ੍ਰੀਅਨ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਮਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕਣ। ਮਰੁਤ, ਜੋ ਅਮਰ ਹਨ, ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਸੱਚੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਪਰਬਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਮਿਹਰਬਾਨ ਰਹਿਣ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ—ਉਹ ਮਰੁਤ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਹਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤਿੱਖੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਚਾਕੂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਤੇ ਦਾਨੀ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਅਣਮਾਪ ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ। ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਰਥ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆ ਕੇ ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਉਹ ਮਰੁਤ, ਜੋ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਕਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਘੋੜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਰੁਤ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬੜੇ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਰਥਾਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਲਦ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਵੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰੀਅਨ ਮਰੁਤ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ-ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਰਖਾ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤ, ਜੋ ਅਮਰ ਹਨ, ਦਾਨੀ ਹਨ, ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਦਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਸੱਚੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਅਰਪਣੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਨੌਕ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਦੇਣ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਸੁਚੱਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ। ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉੱਡਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾ ਮਿਲ ਕੇ ਯਤਨ ਕਰਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗਾਇਕ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ੀਕ ਭੰਡਾਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗਨੀ ਦੀ ਵੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਮਰੁਤ ਸੋਹਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮਰੁਤ ਆਪਣੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕਸਾਰ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਵੱਡੇ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਾ ਵੱਡੇ, ਨਾ ਛੋਟੇ—ਸਭ ਭਰਾ-ਭੈਣ ਹਨ, ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪਿਤਾ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਮਾਂ ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਮੱਧ, ਜਾਂ ਹੇਠਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਅੱਗਨੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਜ਼ਨਾ ਨਾਲ ਸੱਦਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਅੱਗਨੀ ਤੇ ਮਰੁਤ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਗਨੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮਾ ਪਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ੁੱਧ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਅਮਰ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੌਣ ਹੈ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਜੋ ਦੂਰ-ਦੂਰੋਂ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੇ ਘੋੜੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਰਸਮੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆਏ? ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਕੌਣ ਬੈਠਾ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋੜਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ رانਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ। ਹੇ ਵੀਰੋ, ਨੌਜਵਾਨੋ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਿਓ, ਅੱਗਨੀ ਵਾਂਗ ਭੜਕੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਨਤਸ਼ਾਸ਼ਵਾ ਦਾ ਧਨ, ਗੋਧਨ, ਅਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਾਧੂ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਆਵਾਸ਼ਵਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਇਸਤਰੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਅਧਰਮੀ ਤੇ ਆਸਤਿਕ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਪੁਰਸ਼ੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਤੁਰ, ਪਿਆਸੀ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਂ"; ਉਹ ਪਣੀ, ਵੈਰੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ, ਉਤਸ਼ਾਹੀਨ ਇਸਤਰੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਰਸਤਾ ਸ਼ਿਆਵਾ ਵੱਲ ਮੋੜ ਗਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਲਾਲੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਗਏ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੌ ਗਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇਪਣ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਮਧੁਰ ਰਸ ਪੀ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪਾਈ। ਜਿਸ ਲਈ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਉਹ ਫੌਜ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਪਰਾਜਿਤ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ। ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸਦਾ ਭਲਾਈ, ਧਨ, ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।