ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯਗ੍ਯ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਮਰੁਤ ਗਣ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੋ, ਪੀਲੇ-ਭੂਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਜਿਹੜੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਚੁਸਤ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋਤੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਜੋ ਰਥ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜੋਸ਼ੀਲਾ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਅਤੇ ਵਿਖਣਯੋਗ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਮਰੁਤੋ! ਤੁਹਾਡੇ ਘੋੜੇ ਕਦੇ ਵੀ ਢੀਲੇ ਨਾ ਪੈ ਜਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲਾਉ।" ਸਾਰੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੋ ਜਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਇਹ ਰਥ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋ ਸੈਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਥ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਬੜੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਡੇ-ਘਰਾਣੇ ਵਾਲੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਡੇ ਲਾਭ ਲਈ ਆਓ। ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਿਆਸ ਉੱਠ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।" ਮਰੁਤਾਂ ਕੋਲ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਬੜੀਆਂ ਭਾਲਾਂ, ਗਿਆਨ, ਸੁੰਦਰ ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ ਤੇ ਤਰਕਸ਼ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਰਥ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮਰੁਤੋ! ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਲਿਆਓ। ਜਦੋਂ ਮਰੁਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ, ਚਮਕਦੇ, ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੇ-ਭੂਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੀ, ਸੁੰਦਰ, ਚਮਕਦੇ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਉਜਾਲੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਮਰ ਨਾਮ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਵੀਰਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਚੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮਰੁਤੋ! ਸਾਨੂੰ ਗੋਧਨ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਮਪੰਨਤਾ ਦਿਓ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜੋ, ਰੁਦ੍ਰ ਪੂਤ੍ਰੋ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦੈਵੀ ਦਇਆ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੀਂ। ਮਰੁਤੋ! ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੇਖੋ, ਤੁਸੀਂ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੀ, ਅਮਰ, ਸੱਚ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਸੱਚੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਦਾ ਨਵੇਂ, ਮਰੁਤ ਗਣ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਉਹ ਗਣ ਬੜੇ ਤੀਖੇ, ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੇ, ਜਾਦੂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਦਾਨੀ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਜੋ ਅਤੁੱਲ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ। ਮਰੁਤੋ! ਤੁਹਾਡੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਅੱਜ ਆਉਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਅੱਗ, ਮਰੁਤੋ, ਜਗਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਰੁਤੋ। ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਨਯੋਗ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯਗ੍ਯ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ, ਮੋਠਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ, ਉੱਤਮ ਘੋੜਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਰੁਤੋ। ਉਹ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਰੁਤੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋ, ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਬਲਦ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਗੱਜਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਇੰਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਧਰਤੀ ਵੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਪੁੱਤਰ ਮੀਂਹ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤੋ! ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੇਖੋ, ਤੁਸੀਂ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੀ, ਅਮਰ, ਸੱਚ ਦੇ ਜਾਣੂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਸੱਚੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਸਤੁਤੀ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਲਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨਾਵ ਡੋਲਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੋਹਣੇ, ਚਮਕਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤੋ! ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਗਾਂ ਵੰਡਣ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਲਾਲੀਏ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਨਾ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਨਾ ਛੋਟੇ, ਨਾ ਵਿਚਲੇ, ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋਏ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ। ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਣ, ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ। ਮਰੁਤ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਗਾਇਕ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ, ਰੁਦ੍ਰੋ, ਮਰੁਤੋ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ, ਉਥੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਰੁਤੋ, ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪੈਂਦੇ ਹੋ। ਸੋਹਣੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ, ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਨਾ ਵੱਡੇ, ਨਾ ਛੋਟੇ, ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਪਿਤਾ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਮਾਂ ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣੇ ਦਿਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤੋ! ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਿਚਲਾ ਜਾਂ ਹੇਠਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਂ ਅਗਨੀ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਖੁਸ਼, ਦਾਨੀ, ਬੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਮਕਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਪੀਓ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸੈਨਿਆਂ ਨਾਲ; ਆਪਣੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਮਰ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਕੇ ਆਓ। ਮਰੁਤੋ! ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹਨ? ਤੁਾਡੇ ਘੋੜੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਰੱਸੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆਏ? ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੌਣ ਸਾਥੀ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਾਬਕ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਖੁਲੀਆਂ ਹਨ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ। ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਜਨਮ-ਕੁਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵੀਰੋ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾਉ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਅਗਨੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹੋਵੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਦਾਨ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬਣੀ ਰਹੇ।