ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾ ਵੱਲ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਮਰੁਤ, ਜੋ ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸਲਾਹੀਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਜਾਵੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਅਤੇ ਸੋਭਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਵੀ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣ ਵੀ ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ—ਸੱਤ-ਸੱਤ ਦਾਤਾ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਸੌ-ਸੌ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉੱਥੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਨ੍ਹਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਕੌਣ ਉਹ ਸਉਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕੀਤੀ? ਕੌਣ ਉਹ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ?" ਕੌਣ ਉਹ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜਾਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਧਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਸੂਦਾਸ ਲਈ ਵਰਖਾ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਜਵਾਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਰਥਾਂ ਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰਥ, ਮਰੁਤੋ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਵਰਖਾਵਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" ਦਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਅਸਮਾਨੀ ਭਾਂਡਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਰਜਨਯ ਵਰਖਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਛਾ ਗਈ। ਨਦੀਆਂ ਫੁੱਟੀਆਂ, ਫੇਂਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਧੂੜ ਉੱਡੀ, ਘੋੜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੇ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮਰੁਤੋ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਓ। ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਰਹੋ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਰਸਾ, ਅਨਿਤਭਾ, ਕੁਭਾ, ਕਰੁਮੁ, ਜਾਂ ਸਿੰਧੂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਸਰਯੂ ਵੀ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਉਣ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਬਣੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ।" ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਉਹਦੀ ਤੀਬਰ ਸੈਨਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਖਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦਰ ਲੜੀ, ਸੈਨਾ ਦਰ ਸੈਨਾ, ਚੰਗੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ। ਰਿਸ਼ੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ, ਦਾਨਯੋਗ, ਉੱਚ-ਕੁਲ ਵਾਲੇ, ਕਿਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਹੋ? ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਰਾਹ grain ਤੇ ਬੀਜ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੈਦਾਵਾਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਧੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦਿਓ।" ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵੈਰੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਵਰਖਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਈਏ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਧੰਨ ਤੇ ਵੀਰ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਈਏ।" ਰਿਸ਼ੀ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਤਾ-ਵਿਰਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗੀ ਘੋੜੇ ਤਾਜ਼ਾ ਘਾਹ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੱਦੀਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੀਏ।" ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਵੀਂ ਉਤਪੰਨ ਬਾਣੀ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਹਨ। ਮਰੁਤ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਵਾਨ, ਤੇਜ਼, ਤੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਕੱਠੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਰਖਾ ਵਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਰੁਤ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਮਰੁਤੋ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਹਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜ ਲੰਘਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਗ ਬੁਝਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਇੱਕਤਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਹਾਰਦਾ, ਨਾ ਮਰਦਾ, ਨਾ ਡਰਦਾ, ਨਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ। ਵੈਰੀ ਵੀ ਉਸਦੀ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜਾ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਜੰਗੀ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ। ਜਦ ਗਾਇਕ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਂਡਾ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਮ-ਰਸ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਹਾੜ, ਸਭ ਮਰੁਤਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਮਰੁਤੋ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਘੋੜੇ ਕਦੇ ਥਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਰਸਤੇ ਦਾ ਅੰਤ ਛੇਤੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਰਾਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਟਾਰੀਆਂ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁਕੁਟ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਮਰੁਤੋ, ਸਾਨੂੰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦੌਲਤ, ਰਥਾਂ ਯੋਗ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦੌੜਾਕ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਉਹ ਦੌਲਤ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਵੰਡ ਸਕੀਏ। ਮੇਰੀ ਇਹ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੌ ਜੜੀਆਂ ਸਰਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।" ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪਾਂ 'ਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਈ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਯਜਨਾ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮਾਪ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਕਤਾਰਾਂ 'ਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮੇ, ਇਕੱਠੇ ਛੁੱਟੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਅਚੰਭਿਤ ਗਾਂ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਕਤਾਰਾਂ 'ਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਦਾਤਾ-ਵਿਰਤੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।