ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯੁੱਗਾਂ-ਯੁੱਗਾਂ ਤੋਂ ਮਰੁਤ ਗਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮਰੁਤ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਬਲ ਅਤੇ ਉਚੇ ਆਦਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਯੋਗ ਦਾਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਰੁਤ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਦੌੜਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗਰਜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਣੀ ਹੋ ਰਹੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਰੁਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਵਿਆਪਕ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਸੱਚੇ ਬਲ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੋੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਉਨ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਰੁਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਮਾਰਗ, ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਅੰਦਰਲੇ ਰਸਤੇ—ਹਰ ਨਾਂ ਤੇ ਯਜਨਾ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਕੁਭਨੀਆਂ, ਜੋ ਸਰੋਤ ਉੱਤੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨੱਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਕੁਝ ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕੁਝ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਚੇ, ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੋ। ਹੇ ਕਵੀ, ਮਿੱਠੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੀਏ। ਕਵੀ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਤ੍ਰਾ ਕਿਸੇ ਨਾਰੀ ਲਈ ਦਾਨੀ ਹੈ। ਮਰੁਤ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਬਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਤਿਕਾਰ, ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਸਾਕ ਹਨ। ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਦਾਤਾ, ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਸੌ ਸੌ ਦਿੱਤਾ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਹੇਠਾਂ, ਮੈਂ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਇਨਾਮ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਇਨਾਮ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਕੌਣ ਉਹ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ? ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ? ਕੌਣ ਉਹ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਸਨ? ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵਾਸਤੇ ਵਗਦੇ ਹਨ? ਸੁਦਾਸ ਲਈ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ। ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮਰੁਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਭ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ, ਕੁਹਾਡੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਉਹ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਰਥ, ਹੇ ਮਰੁਤ, ਸਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੀਂਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਅਸਮਾਨੀ ਭਾਂਡਾ ਉੰਡੇਲ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਪਰਜਨਯ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਮੀਂਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਦਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਨਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਫੇਂਨ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ; ਧੂੜ ਉੱਡਦੀ ਹੈ; ਘੋੜੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਛੁੱਟੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਮਰੁਤ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਆਓ, ਮਰੁਤ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਅੰਤਰਾਲ ਤੋਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਓ, ਦੂਰ ਨਾ ਰਹੋ। ਰਸਾ, ਅਨਿਤਭਾ, ਕੁਭਾ, ਕ੍ਰੁਮੁ, ਜਾਂ ਸਿੰਧੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾ ਦੇਣ; ਸਰਯੂ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੈ, ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਨਾ ਰੋਕੇ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਜੋ ਦਲ ਹੈ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ, ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਹਨ; ਮੀਂਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਤੋਂ ਇੱਕ, ਦਲਾਂ ਦੇ ਦਲ, ਸੁੰਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ। ਅੱਜ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ, ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਭੇਟ ਦੇ ਯੋਗ, ਨਿਕਲੇ ਹੋ? ਹੇ ਮਰੁਤ, ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੇ। ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਅਨਾਜ ਤੇ ਬੀਜ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ; ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਇਨਾਮ ਦਿਓ, ਪੂਰਨ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ। ਅਸੀਂ ਡੂੰਘਾ ਪਾਰ ਕਰੀਏ, ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ; ਮੀਂਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਰੁਤ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੋ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਧਨੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਹੋਈਏ, ਤੁਹਾਡੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ। ਦਾਨੀਆਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ; ਜਿਵੇਂ ਜੰਗੀ ਘੋੜੇ ਤਾਜ਼ਾ ਘਾਹ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ, ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਨਵਾਂ ਉਚਾਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਭੇਟ ਕਰੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗਾਓ। ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਮਰੁਤ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਤੇਜ਼, ਝਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਇਕਠੇ ਗਰਜਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਝਕੜਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਰਜਦੇ ਹਨ, ਬੜੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਓਹ ਆਵਰਨ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅੰਤਰਾਲ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਰੁਤ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਮਰੁਤ, ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਕਦੇ ਫੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਬਿਨਾ ਘੋੜਿਆਂ, ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਗਣ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਸ਼ਲਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ। ਫਿਰ, ਏਕ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਰੁਤ, ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਰਦਾ, ਨਾ ਡਿੱਗਦਾ, ਨਾ ਕੰਬਦਾ, ਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜਾ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਮਰੁਤ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਛਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਜਦ ਰਾਗੀ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਂਡਾ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਮਰੁਤਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕ ਜਾਵੇ, ਅਸਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕ ਜਾਵੇ ਜੋ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅੰਤਰਾਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਝੁਕ ਜਾਣ, ਪੁਰਾਤਨ ਪਹਾੜ ਝੁਕ ਜਾਣ। ਜਦ, ਹੇ ਮਰੁਤ, ਤੁਸੀਂ ਪੂਰਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਘੋੜੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਇਸ ਰਸਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਸਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।